ഗുരുദേവൻ ജനഹൃദയങ്ങലെത്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ച വെളിച്ചം.

ഭാരത സംസ്കാരം, അറിവിനെ പരബ്രഹ്മമായി കാണൂന്നു. അറിവുണ്ടായാൽ ഹൃദയത്തിൽ വെളിച്ചം വീശും. ഗുരുദേവന്‍റെ വാക്കുകളും ചെയ്തികളും, ഗുരുദേവൻ നടത്തിയ ക്ഷേത്രപ്രതിഷ്ടകളും നമ്മെ പടിപടിയായി ആത്മീയ വെളിച്ചത്തിലേക്കു നയിക്കാനുള്ള ഉത്ബോധനങ്ങൾ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ വളരെ അപൂർവ്വം ജനങ്ങളെ അതു ശരിയായ അർത്ഥത്തിൽ അന്നു മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുള്ളൂ; ഇന്നും മനസ്സിലാക്കുന്നുള്ളൂ.

ആ ആത്മീയ വെളിച്ചം ലഭിക്കാനുതകുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഉത്ബോധനമായിരിന്നു 1922ൽ മുരുക്കുംപുഴ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഗുരുദേവൻ നടത്തിയ പ്രതിഷ്ട. മനുഷ്യനു്, ആത്മീയ ചൈതന്യമായ അറിവിന്‍റെ വെളിച്ചം ലഭിക്കാനുതകുന്ന, അടിസ്ഥാന ഗുണങ്ങളായ സത്യം, ധർമ്മം, ദയ, സ്നേഹം ഇവ നാലും ആലേഖനം ചെയ്ത ഒരു ഫലകമാണു് ഗുരുദേവൻ മുരുക്കുംപുഴ ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രതിഷ്ടിച്ചതു്.(1) മാനവ പുരോഗതിക്കുവേണ്ട ഈ നാലു ഗുണങ്ങളെ ആരാധിക്കാനാണു് ഗുരുദേവൻ ആ പ്രതിഷ്ടയിൽക്കൂടി മാനവകുലത്തോടു് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നതു്. ഗുരുദേവന്‍റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പ്രതിഷ്ട കണ്ണാടി ആണെന്നു പറയാറുണ്ടെങ്കിലും, ആ കണ്ണാടി പ്രതിഷ്ടയിൽക്കൂടി ഗുരുദേവൻ കാട്ടിത്തരുന്ന ഏകത്ത്വത്തിന്‍റെ ആഴവും വ്യാപ്തിയും അറിയാൻ, മുരുക്കുംപുഴയിലെ പ്രതിഷ്ടയിലെ നാലുവാക്ക്യങ്ങളുടെയും അർത്ഥം ഗ്രഹിച്ചിരിക്കണം, അവയെ ആചരിച്ചിരിക്കുകയും വേണം. പ്രത്യേകിച്ചും അതിലെ ആദ്യവാക്കായ “സത്യം”. അവിടെയാണു് മുരുക്കുംപുഴയിലെ ഈ പ്രതിഷ്ടയുടെ പ്രാധാന്യം കുടികൊള്ളുന്നതും.

“സത്യമാണു് എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും ഉത്തമം. പരബ്രഹ്മമാണെല്ലാത്തിലും ഉന്നതവും നിത്യവും ആയ ‘സത്യം’. ഈ അഘിലാണ്ഡത്തിന്‍റെ നിലനില്പുതന്നെ ആ ‘സത്യ’ത്തിലാണു്. ആയതിനാൽ എപ്പോഴും ‘സത്യം’ പറയുക. ഒരിക്കലും കളവു പറയാതെ ഇരിക്കുക”, എന്നാണൂ് ഗുരുദേവൻ “നാരായണസ്മൃതി”യിലൂടെ നമ്മോടുപദേശിക്കുന്നതു്. (2)

“സ്നേഹം” മനുഷ്യനു് അത്യാവശ്യമായും വേണ്ട ഗുണമാണു്. തന്നോടും തന്‍റെ സ്വന്തമായതിനോടും  മാത്രമല്ല. സകല ജീവജാലങ്ങളോടും ഉള്ള നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രതികരണങ്ങളും, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും സ്നേഹപൂർണ്ണമായിരിക്കണം. അതു നമ്മെ, (മാനവ സമൂഹത്തെ ഒന്നടങ്കം), “ദയാ”പൂർണ്ണമായ ഒരു ചുറ്റുപാടിലേക്കു നയിക്കും, അതു് എല്ലാവരേയും പുരോഗതിയിലേക്കും നയിക്കും. ഇതു സാധിതമാകണം എങ്കിൽ നമ്മുടെ സകല ചിന്തകളും “ധാർമ്മിക”മായിരിക്കണം. “ധാർമ്മിക”മായ ചിന്തകൾ, “സത്യ”ത്തിൽ അടിസ്ഥാനമായി മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. അവിടെയാണു “സത്യ”ത്തിന്‍റെ പ്രാധാന്യം കുടികൊള്ളുന്നതും. ഇതേ കാരണത്താൽ തന്നെ “സത്യം” പറയുക എന്നതും, അതനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുക എന്നതും അടിസ്ഥാന പരമായതും, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും ആണു്. ഇതു് മനുഷ്യകുലത്തിനു് അത്യാവശ്യമായും വേണ്ട ഗുണവും ആണു്. എന്നാൽ ഇന്നു സമൂഹം ആ വഴിക്കല്ല നീങ്ങുന്നതെന്നതാണു നാം കാണുന്നതു്.

മനുഷ്യനെ ഈ പ്രവർത്തിയിലേക്കു നയിക്കുന്നതു് ഭീരുത്വമാണു്. ഭീരുത്ത്വം ഉടലെടുക്കുന്നതോ അറിവില്ലായ്മയിൽ നിന്നും. ദർശനമാലയിൽ ഇതേപ്പറ്റി ഗുരുദേവൻ പറയുന്നതു നോക്കുക. കാണപ്പെടുന്നു എന്നു് “അവിദ്യ”യാൽ തോന്നപ്പെടുന്നതും, ഇന്ദ്രീയ സുഖങ്ങൾക്കുതകുന്നതുമായ കാര്യങ്ങളാണു് “സത്യം” എന്നു ജനം തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. ആ “അസത്യ”ത്തെ “സത്യ”മായി കാണുന്ന ജനം ആ ഇന്ദ്രീയ സുഖങ്ങൾക്കായി പല അധാർമ്മികതകളും ചെയ്യുന്നു. (3)

“സത്യാസത്യവിവേകം” ഉള്ളവർക്കു് ഇന്ദ്രീയ സുഖങ്ങളെല്ലാം വെറും മാരീചിക മാത്രം ആണു്. എന്നാൽ അതില്ലാത്തവർക്കോ ഇതെല്ലാം “സത്യ”മെന്നും തോന്നും; കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം കാണുമ്പോൾ, അതു തന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു കുട്ടിയാണെന്നു കരുതുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ. (4) ഇങ്ങനെയുള്ള മിത്ഥ്യാജ്ഞാനം മാറി “സത്യ”ത്തിന്‍റെ ശരിയായ ബോധം എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടാകട്ടെ.

ഇന്നു് ഗുരുദേവഭക്തന്മാരായി ചമഞ്ഞു നടക്കുന്നവരിലും ഭൂരിപക്ഷവും “സത്യ”ത്തിനു യാതൊരു വിലയും കല്പിക്കുന്നില്ല എന്നു കാണാം. തൻകാര്യസാദ്ധ്യത്തിനും, പേരിനും പെരുമയ്ക്കുമായി “അസത്യ”ത്തിൽക്കൂടിയാണു് അവരിൽ പലരും ചരിക്കുന്നതു്. സ്വജീവിതത്തിൽ മാത്രം അല്ല ഗുരുദേവ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ പോലും, പലരും “അസത്യ”മായതു പറയുന്നു, പ്രവർത്തിക്കുന്നു, പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു. സത്യമല്ല എന്നു് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടു തന്നെ അതു ചെയ്യുന്നു. ഗുരുവിനെത്തന്നെ ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണതിലും പരിതാപകരമായ അവസ്ഥ. ആത്മജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ,  ഈ ഇന്ദ്രീയ സുഖങ്ങളെല്ലാം “അസത്യ”മാണെന്ന ബോധം ഉണ്ടായി “സത്യ”ത്തിലേക്കു് അങ്ങനെയുള്ളവർ അവരുടെ ഗതി മാറ്റും എന്നു കരുതാം. അതിനായി ഗുരുദേവൻ എല്ലാവരേയും അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.

© ഉദയഭാനു പണിക്കർ; ഇതു ഭാഗികമായോ പൂർണ്ണമായോ ഉപയോഗിക്കേണ്ടവർ ലേഖകനുമായി ബംന്ധപ്പെടുക.

ഈ ലേഖനം തയ്യാറാക്കാനുപയോഗിച്ച സഹായകഗ്രന്ധങ്ങൾ:

(1) പ്രഫസർ എം. കെ. സാനു എഴുതിയ നാരായണ ഗുരുസ്വാമി, പുറം196; ശ്രീ സി. ആർ. മിത്ര എഴുതിയ, നാരായണ ഗുരു ആൻഡ് സോഷ്യൽ റവലൂഷ്യൻ, പുറം 181-182; കോട്ടുകോയിക്കൽ വേലായുധൻ എഴുതിയ ശ്രീനാരായണഗുരു – സമഗ്രവും സമ്പൂർണ്ണവുമായ ജീവചരിത്രം, പുറം 105-106, 111-112.

(2) ഗുരുദേവന്റെ “നാരായണസ്മൃതി” എന്ന കൃതിയിലെ എഴുപത്തിരണ്ടാം മന്ത്രം.

(3) ഗുരുദേവൻ രചിച്ച ദർശനമാലയിലെ അസത്യദർശനത്തിലെ രണ്ടാം മന്ത്രം.

(4) ഗുരുദേവൻ രചിച്ച ദർശനമാലയിലെ അസത്യദർശനത്തിലെ ആറാം മന്ത്രം.

Advertisements

ഗുരുദേവൻ ആരായിരിന്നു?

“ഹിന്ദുമതം” എന്നതു് വിദേശികളുടെ ഭാരതത്തിന്‍റെ ദാർശനികതയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവില്ലായ്മയും ഭാരതീയ ഭാഷകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവില്ലായ്മയും, ആ ഭാഷകൾ ശരിയായി ഉച്ചരിക്കാനും മനസ്സിലാക്കുവാനും ഉള്ള കഴിവുകേടും ചേർന്നുണ്ടാക്കിയ ഒരു തെറ്റാണു്. ഇതു് തെറ്റെന്നതിലും കൂടുതലായി മനഃപൂർവ്വമായി ചെയ്താണുന്നതാണു വാസ്ഥവം. അതിനെ എതിർത്തില്ലാ എന്ന തെറ്റു് ഭാരതീയരായ നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടേതു തന്നെ. കൂടാതെ അതിനെത്തന്നെ ഖണ്ഡങ്ങളാക്കി, ബുദ്ധമതം, ജൈനമതം, ശൈവമതം, ശക്തി മതം, വൈഷ്ണവമതം എന്നെല്ലാം പേരുകൾ നല്കിയതിനെയും എതിർത്തില്ല എന്നതും നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടെ മറ്റൊരു തെറ്റ്. ആ തെറ്റുകളെയെല്ലാം അംഗീകരിക്കുകയും അവയ്ക്കനുസരിച്ചു് ആത്മീയതയെ തരം താഴ്ത്തി അവയ്ക്കനുസരിച്ചു് മറ്റഹ്ങ്ങളുടെ പട്ടികയിലാക്കി. അതിനെ നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ എതിർ ത്തില്ല. തന്നെയുമല്ല, അവർ അതു സ്വയം പ്ർഖ്യാപിച്ചു നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇപ്പോൾ ഗുരുദേവനെയും അതേ വഴിക്കു (അവരവരുടെ മതത്തിലേക്കും ജാതിയിലേക്കും) കൊണ്ടു പേകയാണു, ഗുരുദേവൻ ഹിന്ദു സന്യാസിയാണെന്നും അല്ലെന്നും ഈഴവനാണെന്നും അല്ലെന്നു വാദിച്ചക്കുന്നവർ ചെയ്യുന്നതു്. ഗുരുദേവൻ ആരുടെയും സ്വകാര്യസ്വത്തല്ല. ദയവായി അങ്ങനെയാക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ ഇരിക്കുവാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു. ചിലരുടെ പ്രവർത്തികൾ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ തന്നെ ഗുരുദേവനെ ക്കൊണ്ടു് “നാം ജാതി ഉപേക്ഷിച്ചു” എന്നു പറയിപ്പിക്കുക തന്നെ ഉണ്ടായി.

ഗുരുദേവനെ ആദരിക്കുകയും ആ ദർശനങ്ങളെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ പ്രായോഗികമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കുറെ മനുഷ്യരെ നേരിട്ടറിയാനുള്ള ഭാഗ്യം ലഭിച്ചതിൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നു കാണുന്ന ശ്രീനാരായണകൂട്ടായ്മകളിലല്ല അവരെ കണ്ടതെന്നതിൽ അല്പം വിഷമവും ഇല്ലാതില്ല. ആ കൂട്ടായ്മകളിൽ വളരെ പരിമിതമായ തോതിലെ ആങ്ങനെയുള്ളവരെ കാണാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ. ഗുരുദേവൻ മതം സ്ഥാപിച്ചു എന്നു പോലും പ്രസംഗിച്ചും എഴുതിയും നടക്കുന്നവരും ഉണ്ട്. അവരോടു സഹതപിക്കയല്ലാതെ എന്തു ചെയ്യാൻ പറ്റും?

ഈ തെറ്റുകളെയെല്ലാം തിരുത്തേണ്ട സമയം ആയി. അതിനെ എതിർ ക്കേണ്ടതും അത്യാവശ്യം ആയിരിക്കുന്നു. ഭാരതത്തിന്റെ ആത്മീയതയുടെ കുത്തകക്കാർ എന്നു സ്വയം നടിച്ചു് നടക്കയും അങ്ങനെതന്നെ എന്നു വളരെപ്പേർ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ള സംഘടനകളും സാമൂഹ്യ-സാംസ്കാരിക ആത്മീയ നേതാക്കളും ഇനിയെങ്കിലും

‘ഹിന്ദുത്വത്തെ’യും ‘ഹിന്ദുമതം മറ്റുള്ളമതങ്ങൾ പോലെയല്ല’ എന്ന വാദത്തേയും വിട്ടിട്ട്; ‘ഞങ്ങളുടേതു ഒരു വെറും മതമല്ലാ, ഈ സനാതനമായ ധർമ്മം, ജീവാത്മാ-പരമാത്മ ഏകോപനമായ മോക്ഷപ്രാപ്തിക്കുള്ള ഏക മാർഗ്ഗം ആണെന്നും, ഇതു മതങ്ങൾക്കെല്ലാം അതീതമായ അദ്ധ്യാത്മജ്ഞാനത്തിന്റെയും വിജ്ഞാനത്തിന്റെയും ശാസ്ത്രം ആണെന്നു ഉദ്ഘോഷിക്കേണ്ട സമയം ആയിരിക്കുന്നു. അതിനവർക്കു സാധിക്കും എന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സാധിക്കും എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഭാരതത്തിന്‍റെ ആത്മീയത; സനാതനമായ ഈ ധർമ്മം വെറും ഒരു മതതത്വമോ വിശ്വാസമോ അല്ല. അഹന്തയോടു കൂടിയോ അല്ലാതെയോ അടിച്ചേല്പിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല. ഇതു് മതങ്ങൾക്കെല്ലാം അതീതമായ ഒരു ശാസ്ത്രം ആണു്. സനാതനമായ ധർമ്മം. ഇതു ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ആത്മീയജ്ഞാനത്തിന്റെ ശാസ്ത്രം ആണു്. ജനനനവും മരണവും ഇല്ലാത്തതും ആയ ബ്രഹ്മത്തിന്‍റെ ശാസ്ത്രം ആണു്, അത്മാവിന്‍റെ ശാസ്ത്രം, അതീതമായ സത്യത്തിന്‍റെ ശാസ്ത്രം, ജീവാത്മാവിനും പരമാത്മാവിനും തമ്മിലുള്ള ഏകത്വത്തിന്‍റെ ശാസ്ത്രവും ആണിതു്. ഇതിനെ മനസ്സിലാക്കുന്നവർക്കു് അനന്തമായ ആത്മീയ സംതൃപ്തിയും ആത്മസം യമനവും ലഭിക്കും.

അത്മാർത്ഥമായ അനുഷ്ടാനത്തോടുകൂടി ഇതിനെ പരിപാലിക്കുന്നവർക്കു് ഇതു വഴങ്ങും. അത്മീയവും പൻചഭൂതാത്മകവും ആയ് ആനന്ദവും ലഭിക്കും. എല്ലാവർക്കും ഉല്കൃഷ്ടജീവിതം നയിക്കാൻ, സകലത്തിനും ഉപരിയായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന സനാതനമായ് ഈ ധർമ്മം. ഇതു സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തേക്കുള്ള ഒറ്റയടിപ്പാതയല്ല. മറിച്ചു് ഇതൊരു ബഹുമുഖമായ രാജ വീഥിയാണു്. ജീവാത്മാവിനും പരമാത്മാവിനും തമ്മിലുൾല ലയനത്തിന്റെ ശാസ്ത്രം ആണിതു്. ആ ലയനമാണു് മോക്ഷം. അതാണു് എല്ലാ ജീവാത്മാക്കളുടെയും അന്തിമ ലക്ഷ്യം. ഇതിനു സമാനമായി മറ്റൊന്നില്ല. ഇതു മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ഇതിനെ അളക്കുവാനുള്ള അളവുകോലും എങ്ങും കിട്ടില്ല. മതങ്ങൾ കടലോരത്തെ പൂഴിമണലിൽ കുട്ടികൾ ജലക്രീഡയ്ക്കായി ഉണ്ടാക്കിയ കുഴികളിൽ കുട്ടികൾക്കു് കളിക്കാനായുള്ള ജലമാണെങ്കിൽ, ഇതു് ആ ജലം അനവരതം നല്കിയതും നല്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, ഭാവിയിലും നല്കാൻ കഴിവുള്ളതുമായ അനന്തമായ മഹാസാഗരവും ആണിതെന്ന സത്യം ഓർക്കുക.

മഹാത്മാക്കളുടെ സംഭാവനകളാൽ ഇതു സദാ പുഷ്ടിപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വേദങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഈ സനാതനമായ ധർമ്മത്തിന്‍റെ പാരമ്മ്യമാണു് വേദാന്തം അഥവ ഉപനിഷത്തുക്കൾ. അജ്ഞരും സംസാരബന്ധങ്ങളാൽ ദു:ഖിതരും ആയ ജീവാത്മാക്കളെ, ജ്ഞാനവിജ്ഞാനങ്ങളേകി മുക്തരാക്കുകയാണു് വേദാന്തത്തിന്‍റെ ലക്ഷ്യം. വേദാന്തം ജീവാത്മാവിനെ ബ്രഹ്മത്തിന്‍റെ പരാ-അപരാ പ്രകൃതികളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, പരാപ്രകൃതിയുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിച്ചു സ്വതന്ത്രമായി, സുഖസമ്പന്നമായി അപരാപ്രകൃതിയിൽ വിഹരിക്കുന്നതിനു കഴിവുള്ളതാക്കിത്തീർക്കും. ഇതു മറ്റെങ്ങും ലഭ്യമല്ല. ഇതിനു ബ്രഹ്മവിദ്യ എന്നും പറയും. നമ്മിൽ ബ്രഹ്മവിദ്യ അതിന്‍റെ പാരമ്മ്യതയിൽ എത്തുമ്പോൾ ൾ നാമെല്ലം ഒന്നാണെന്ന ബോധം ഉണ്ടാകും. അവിടെ എല്ലാവിധമായ സമത്വവും സാഹോദര്യവും വിളയാടും. ജനങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ഒരേ വംശജരാണെന്നും അവിടെ ഉച്ചനീചത്വങ്ങൾ പാടില്ലാ എന്നും മനസ്സിലാകും. ഇതു ബ്രഹ്മവിദ്യയാണു്.

ബ്രഹ്മവിദ്യ അതിന്‍റെ പാരമ്മ്യതയിൽ എത്തുമ്പോൾ നാമെല്ലം ഒന്നാണെന്ന ബോധം ഉണ്ടാകും. അവിടെ എല്ലാവിധമായ സമത്വവും സാഹോദര്യവും വിളയാടും. ഞാൻ പ്രായോഗികമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതു ഈ ബ്രഹ്മവിദ്യയാണു്.
ഇതു “ഹിന്ദുമതം” അല്ല. അപ്പോൾ ഇതൊരു മതമേ അല്ല. ഗുരുദേവൻ ഒരു ബ്രഹ്മവിദ്യാ വിചക്ഷണനായിരിന്നു. അപ്പോൾ ഗുരുദേവനും ഹിന്ദുവല്ല. “ഹിന്ദുമതം” എന്നൊന്നില്ലാ എന്നും ഗുരുദേവൻ വളരെ വ്യക്തമായി ത്തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടും ഉണ്ട്.

ആനന്ദോഹമഹം ബ്രഹ്മാ-
ത്മാഹമസ്മീതി രൂപതഃ
ഭാവനാ സതതം യസ്യ
സ ഭക്തി ഇതി വിശ്രുതഃ
ഇതു ഗുരുദേവന്റെ വാക്കുകളാണു്. ഞാൻ ആനന്ദമാകുന്നു. ആത്മാവാകുന്നു എന്നുള്ള രൂപത്തിൽ യാതൊരുവനു് എല്ലായ്പ്പോഴും ഭാവനയുണ്ടോ അവൻ തന്നെ ഭക്തനെന്നു വിശ്രുതനാകുന്നു എന്നാണിതിനർത്ഥം.

“ആനന്ദത്തെത്തന്നെ ബ്രഹ്മമെന്നു ധ്യാനിക്കുന്നതാണു് നാരായണഗൂരുവിന്‍റെ ഏക ദൈവം; ആനന്ദത്തെത്തന്നെ ആത്മാവെന്നറിയുന്നതാണു് നാരായണഗുരുവിന്റെ ഏകജാതി. എല്ലാവിധത്തിലും സരവ്വതിരക്തമായിരിക്കുന്നതും എല്ലാവിധത്തിലും സന്നികൃഷ്ടമായിരിക്കുന്നതും ആയ ആനന്ദം തന്നെയാണു് ജീവിതവും. ജീവിതത്തിന്റെ അർത്തവും ലക്ഷ്യവും എന്തു എന്നറിയുന്നതാണു് നാരായണഗുരുവിന്റെ ഏകമതം.” “ഹിന്ദുമതവും” “ബുദ്ധമതവും” കൃസ്തുമതവും ഒന്നുമല്ല ആ ഏക മതം. ഈഴവനും നായരും നമ്പൂതിരിയും ഒന്നുമല്ല ഗുരുദേവൻ പറഞ്ഞ ഏക ജാതി; ക്രിസ്തുവും അള്ളായും ശ്രീരാമനും ശ്രീകൃഷണനും ഒന്നുമല്ല ആ ഏക ദൈവം.

“ത്വം ഹി ബ്രഹ്മ ന ചേന്ദ്രിയാണി ന മനോ ബുദ്ധിര്‍ന്ന ചിത്തം വപുഃ
പ്രാണാഹങ്കൃതയോന്യദപ്യസദവിദ്യാകല്‍പിതം സ്വാത്മനി
സര്‍വ്വം ദൃശ്യതയാ ജഡം ജഗദിദം ത്വത്തഃ പരം നാന്യതോ
ജാതം ന സ്വതഏവ ഭാതി മൃഗതൃഷ്‍ണാഭം ദരീദൃശ്യതാം.” – ഇതും ഗുരുദേവനാൽ വിരചിതമായതാണു്.

നീ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണു്; ഇന്ദ്രീയങ്ങളല്ല, മനസ്സുമല്ല, ബുദ്ധിയും അല്ല, ചിത്തവും ശരീരവും അല്ല. മറ്റു പ്രാണൻ അഹങ്കാരം മുതലായവയും ഇല്ലാത്തവയാണു്;. (അവയെല്ലാം തന്നെ) സ്വ-രൂപമായ ആത്മാവിൽ അവിദ്യാകല്പിതങ്ങൾ മാത്രം ആണു്. ഈ സകല ജഗത്തും ദൃശ്യമായിരിക്കുന്നു എന്നതിനാൽതന്നെ ജടമാണു്. അവ നിന്നിൽ നിന്നും വേറിട്ടു് മറ്റൊന്നിൽ നിന്നും ഉണ്ടായതും അല്ല. എന്നാൽ അവ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നവയും അല്ല; പിന്നെയോ അവ മരുഭൂമിയിൽ ഉണ്ടെന്നു തോന്നപ്പെടുന്ന, കാനൽജലം പോലെയാണെന്ന സത്യം ചിന്തിച്ചറിയുക. ബ്രഹ്മം, അതായതു് ആത്മാവു്, അതൊനുമാത്രം ആണുള്ളതു്. അതാണു് ഈ അഘിലാണ്ഡമെല്ലാം തന്നെ – ശുദ്ധബോധം; ശിവോഹം, ശിവോഹം ശിവോഹം. ഇതു് അമ്പലങ്ങളിൽ പൂജിക്കപ്പെടുന്ന ശിവനും അല്ല. ആനന്ദം, ആനന്ദം, ആനന്ദം മാത്രം ആണതു്.

© ഉദയഭാനു പണിക്കർ

ഐക്കത്തോടെ പുരോഗതിയിലേക്കു നീങ്ങുക.

ലോകത്തു് “ഞാൻ”, “ഞാൻ” എന്നു് പറഞ്ഞു കഴിയുന്ന സകലരും, മറ്റു സകലതും ഒരേ ഏകത്ത്വത്തിൽ നിന്നും ഉടലെടുത്തതാണെന്നു് ഉപനിഷത്തുക്കൾ പറയുന്നു. സൂക്ഷമമായി അന്വഷിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലെ ഈ “ഞാൻ” പലതല്ല, ഏകമാണെന്നു മനസ്സിലാകും എന്നും; അതേ സമയം തന്നെ ഓരോരുത്തരും വേറേ വേറേ എന്ന തരത്തിൽ തോന്നുന്നതു് അനേകമാണെന്നും; അതുകാരണം ഏകതയുടെയും അനേകതയുടെയും ആകത്തുകയാണു് പരമാർത്ഥത്തിലുള്ള ഈ “ഞാൻ” എന്ന “പരമ്പൊരുൾ”; അഥവാ ആത്മസത്യം എന്നും, അതു മാത്രമാണു് ഉണ്മയായുള്ളതെന്നും ഗുരുദേവൻ ആത്മോപദേശശതകത്തിൽ പറയുന്നതു്. ത്രിഗുണമയനായ, സത്ത്വം, രജസ്സ്, തമസ്സ്, എന്നീ ഗുണങ്ങളുടെ സാരമായിരിക്കുന്ന, ഏകനായ പരമ്പൊരുളിനു്, സ്വന്തം മനസ്സാകുന്ന പൂക്കൾ അർപ്പിച്ചു നമസ്കരിച്ചു് ഇന്ദീയങ്ങളെ ജയിച്ചു് എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നും മുക്തരായി, ആത്മാവിന്‍റെ മഹസ്സിൽ മുങ്ങി ലയിച്ചു അതായിതീരണം, എന്നും ഗുരുദേവൻ ആത്മോപദേശശതകത്തിൽ പറയുന്നു. ഓരോ ജീവാത്മാക്കളുടെയും ലക്ഷ്യവും അതുതന്നെ.

ഒരേ വൃക്ഷത്തിൽ താമസിക്കുന്ന പക്ഷികളെപ്പോലെയാണു് ആത്മാക്കൾ. ചിലവ മരത്തിലെ പഴങ്ങളാകുന്ന കർമ്മഫലങ്ങളെ ഭക്ഷിക്കുന്നു, അനുഭവിക്കുന്നു, ആസ്വദിക്കുന്നു. ഈ കർമ്മാനുഭലാനുഭവികളായ ആത്മാക്കൾ പ്രകൃതിയെ സേവിച്ചു് കാമ-ക്രോധാതികൾക്കു് അടിമപ്പെട്ട, ലൗകിക വിഷയങ്ങളിൽ മുഴുകിക്കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നു. മറ്റുള്ള പക്ഷികൾ ഭോഗങ്ങളിൽ കഴമ്പില്ല എന്നനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു് ആ പ്രകൃതിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു് സാക്ഷീഭൂതർ മാത്രമായി സ്വതന്ത്രരായിത്തീരുന്നു എന്നും ഉപനിഷത്തുക്കൾ പറഞ്ഞുതരുന്നു.

സൃഷ്ടിക്കുമുൻപു് പ്രപഞ്ചം മുഴുവനും ഏകമായ ആത്മാവായിരിന്നു എന്നും, ആ അത്മാവു (പരബ്രഹ്മം) തന്നെയാണു് ശൃഷ്ടിയും, സ്രഷ്ടാവും, സൃഷ്ടിജാലവും, സൃഷ്ടിക്കുള്ള സാമഗ്രിയും, മായയും, മായവിയും ആകുന്നതും അതേ പരബ്രഹ്മം തന്നെ. ആ മായാവലയത്തിൽ നിന്നും നമ്മെ മോചിപ്പിച്ചു് മോക്ഷപ്രാപ്തി നല്കുന്ന ശ്രേഷ്ടനായ ആ “മഹാ-ആത്മാവും” അതേ നിത്യസത്യം തന്നെയാണു്. ആ പരബ്രഹ്മം ശുദ്ധവും പൂർണ്ണവുമായ സത്യമാകുന്നു. അതേ പരബ്രഹ്മം തന്നെ ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനവും സമ്പൂർണ്ണമായ ആനന്ദവും ആകുന്നു.

നാം നമ്മുടെ ആത്മസുഖത്തിനായി എല്ലാത്തരത്തിലും ഉള്ള പ്രയത്നം സദാ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ ഇതൊന്നുതന്നെയാണു് ഏകമതം. ഇതിനെ ചിന്തിച്ചു മനസ്സിലാക്കി, മനസ്സിനെ എല്ലാവരും നീയന്ത്രിച്ചു കൊള്ളണം എന്നാണു് ഗുരുദേവൻ നമുക്കു് ദൈവദശകം, ദർശനമാല, ആത്മോപദേശശതകം തുടങ്ങിയ കൃതികളിൽക്കൂടി നൽകുന്ന ഉപദേശം. അന്യന്‍റെ ഏതു വിധ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ഹനിക്കുന്ന പ്രവർത്തികൾ ഈ ഏകത്ത്വത്തിനെതിരാണു് എന്നും ഗുരുദേവൻ ആത്മോപദേശശതകത്തിൽ പറയുന്നു.

സദാമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശരീരത്തിനും ‘അപ്പുറത്തുള്ള ആത്മാവിനെക്കാൾ’ പ്രീയമായി മറ്റൊന്നും നമുക്കില്ല. സ്വന്തം ആത്മാവിനോടുള്ള ഈ സ്നേഹം സദാ തുടരാൻ നാമെല്ലാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആത്മാവു നിത്യമായതും ആണു്. ആ നിത്യമായ ആത്മാവുതന്നെയാണു് എല്ലവരിലും എല്ലാത്തിലും ഉള്ളതും. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നാം നമ്മേ സ്നേഹിക്കും പോലെ എല്ലാവരേയും സ്നേഹിക്കേണ്ടതല്ലേ? അതെ അതാണു വേണ്ടതു്. എല്ലാവരും അന്യൂന്യം സ്നേഹിക്കുക, സഹകരിക്കുക, ഐക്കത്തോടെ പുരോഗതിയിലേക്കു നീങ്ങുക.

ആത്മോപദേശശതകം; നാളിതുവരെ എനിക്കുമനസ്സിലായതു്

ഒന്നാം മന്ത്രം.
വ്യാസഭഗവനെയോ ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാനെയോ ശരിക്കും അറിയണമെങ്കിൽ മഹാഭാരതം പഠിക്കണം. അതുപോലെ തന്നെ ശ്രീ നാരായണഗുരുദേവനെ അറിയുവാൻ ഗുരുദേവകൃതികൾ പഠിക്കണം. ഗുരുദേവപഠനത്തിനേറ്റവും ഉതകുന്ന കൃതികൾ ദൈവദശകവും ആത്മോപദേശശതകവും ആണെന്നും കരുതുന്നു.

പല പ്രഗല്ഭരും ആത്മോപദേശശതകത്തുനു വ്യാഖ്യാനം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അവയിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കിയകാര്യങ്ങളും, മനനത്തിലൂടെ സ്വയം മനസ്സിലക്കിയകാര്യങ്ങളും; എന്നാൽ കഴിയും വിധം വായനക്കാർക്കു വേണ്ടി പങ്കുവയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമമാണു് ഈ ലേഖനപരമ്പര.

എന്നെപ്പോലെ മറ്റുള്ളവർക്കും ഇതൊരു നല്ല പഠനവും ഒരു നല്ല ആത്മീയാനുഭൂതിയും ആകുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. അങ്ങനെയാകട്ടെ എന്ന ആശംസകളോടുകൂടി ആത്മോപദേശശതകത്തിലെ ഒന്നാം മന്ത്രത്തിലേക്കു കടക്കട്ടെ.

അറിവിലുമേറിയറിഞ്ഞിടുന്നവൻ ത-
ന്നുരുവിലുമൊത്തു പുറത്തുമുജ്ജ്വലിക്കും
കരുവിനു കണ്ണുകളൻചുമുള്ളടക്കി-
ത്തെരുതെരെ വീണു വണങ്ങിയോതിടേണം.

മനസ്സ്, ശരീരം, ബുദ്ധി ഇവയെല്ലാം പരബ്രഹ്മം തന്നെ. എന്നാൽ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമുള്ള സംഗതിയാണു്. ആ ആത്മീയ സത്യത്തിൽ – അഥവാ ആ ആദ്ധ്യാത്മതലത്തിൽ എത്താനുള്ള ഒരു ഉപാധിയാണു് ആത്മോപദേശശതകം. ഈ പഠനത്തിനു് മനസ്സും ശരീരവും ബുദ്ധിയും ആവശ്യവും ആണു്. ഇവയോടൊപ്പം ഇന്ദ്രീയങ്ങളും ആവശ്യം തന്നെ. ഇന്ദ്രീയങ്ങളുടെ മായാവലയത്തിൽപ്പെട്ട അവസ്ഥാവിശേഷത്തിൽ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനു് മനസ്സ്, ശരീരം, ബുദ്ധി ഇവയെല്ലാം ഉപയോഗിച്ചു മാത്രമേ ആ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രപിക്കാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.

അറിവു പലവിധം ഉണ്ടു്. വ്യവസ്ഥകൾക്കും ഉപാധികൾക്കും വിധേയമായി ഉണ്ടാകുന്ന അറിവിനും അപ്പുറമുള്ളതും എന്നാൽ എല്ലാ അറിവിലും അന്തർനിഹിതവും അന്തർലീനവും ആയിട്ടുള്ള ശുദ്ധചൈതന്യത്തെയാണു ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ ‘അറിവിലും ഏറി അറിഞ്ഞിടുന്നവൻ’ എന്നതു കൊണ്ടു് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു്. ആ ചൈതന്ന്യം നമ്മുടെ ഉള്ളിലും പുറത്തും, ഒരുപോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടും ഇരിക്കയാണെന്നതും ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നൂ എന്നും, കർമ്മഫലങ്ങളെ അനുഭവിക്കുന്നൂ എന്നും കാണപ്പെടുന്നെങ്കിലും അവയാലൊന്നിനാലും ബാധിക്കാത്ത, ആ പരമാത്മാവിനെ സാക്ഷാത്കരിക്കുക എന്ന നമ്മുടെ അന്തിമലക്ഷ്യം സാധിതമാക്കുവാൻ അഞ്ചു ഇന്ദ്രീയങ്ങളേയും ഉള്ളിലേക്കു തിരിച്ചു് ധ്യാനനിരതരായി ശരണഭാവത്തോടുകൂടി ഉപദേശങ്ങളെ അനുസ്മരിക്കണം, അനുസരിക്കണം. ഗീതയിലെന്നപോലെ ഇവിടെയും ജ്ഞാനവും കർമ്മവും ഭക്തിയും ഒന്നായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തണം എന്ന സൂചന ഗുരുദേവൻ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ തരികയാണു ചെയ്തിരിക്കുന്നതും.

‘ഇന്ദ്രീയങ്ങളെ അടക്കി, എല്ലാത്തിനോടും എല്ലായിടത്തും സമഭാവനയോടുകൂടി സകല ജീവികളുടെയും ഹിതത്തിൽ താല്പര്യം ഉള്ളവരായി അരാണോ; സർവ്വവ്യാപിയും അചിന്ത്യവും അചലവും അവ്യക്തവും, ശ്വാശ്വതവും, നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കതീതവും അക്ഷരവും ആയ പരബ്രഹ്മത്തെ ഉപാസിക്കുന്നതു്; അവർ ആ പരബ്രഹ്മത്തെത്തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നൂ’ എന്ന ഗീതാവാക്യങ്ങളും ഗുരുദേവൻ എവിടെ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഗീതയിലേയും ഉപനിഷത്തുകളിലേയും മറ്റും ചില മന്ത്രങ്ങളുമായും എതിനു സാദൃശ്യം തോന്നാം. “യാതൊന്നു ചെയ്യുന്നുവോ, യാതൊന്നു ഭുജിക്കുന്നുവോ, യാതൊന്നു ഹോമിക്കുന്നുവോ, യാതൊന്നു കൊടുക്കുന്നുവോ, യാതൊരു സാധന ചെയ്യുന്നുവോ അതൊക്കെയും ആ പരമാത്മാവിനർപ്പണമായി ചെയ്യുക; ‘ജ്ഞാനികൾ ബുദ്ധിയോഗത്തെ ആശ്രയിച്ചു് കർമ്മഫലം ഉപേക്ഷിച്ചു് ജന്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തരായി ദുഃഖരഹിതമായ പരമാത്മപദം പ്രാപിക്കുന്നു; തുടങ്ങിയ ഗീതാ വാക്യങ്ങൾ നോക്കുക. ‘ഇന്ദ്രീയങ്ങളേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടങ്ങളാകുന്നു വിഷയങ്ങൾ, ആ വിഷയങ്ങളേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടങ്ങളാകുന്നു മനസ്സ്. മനസ്സിനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടമാകുന്നു ബുദ്ധി. ബുദ്ധിയേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടമാകുന്നു മഹാനായ ആത്മാവു്’ എന്നു് കഠോപനിഷത്തിൽ പറയുന്നു. ആ ആത്മാവാണു ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ ഈ ആദ്യ മന്ത്രത്തിൽ തന്നെ നമുക്കു പരിചയപ്പെടുത്തിത്തരുന്ന “അറിവിലുമേറിയറിഞ്ഞിടുന്നവൻ തന്നുരുവിലുമൊത്തു പുറത്തുമുജ്ജ്വലിക്കു”ന്ന, ആ “കരു” അഥവാ അറിവു്.

എന്നാൽ നിരുപാധികവും പരമാർദ്ധവുമായ പരബ്രഹ്മത്തിനുപകരം വിശേഷരൂപങ്ങളെ പൂജിക്കുക എന്നതു് ഒരു തരം, തരം താഴ്ത്തൽ ആണെന്നതും നാം ഓർക്കേണ്ടതാണു്. ഇവിടെയാണു മതവും ആത്മീയതയും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കാണാൻ സാധിക്കുക. നമ്മുടെ ആത്മീയ സപര്യയിൽ പ്രതിഷ്ടകൾക്കും അനുഷ്ടാനങ്ങൾക്കും ഒരുസ്ഥനമുണ്ടുതാനും. എന്നാൽ ക്രമേണ ഉപാസനയിലൂടെയും ധ്യാനത്തിലൂടെയും നിഷ്ക്കാമകർമ്മത്തിലൂടെയും, ശബ്ദരഹിതവും എന്നാൽ വാചലവുമായ ഭാഷയിലൂടെയും അവയ്ക്കെല്ലാം അപ്പുറമെത്തി അതിലൂടെ ജ്ഞാനം കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കും, സാധിക്കണം. എന്നിട്ടു്, ആ ജ്ഞാനത്താൽ ഉത്തേജിതരായി ധർമ്മാധിഷ്ടിതമായി കർമ്മനിരതനാകണം. അതിനുള്ള ആദ്യ ചുവടാണു് ഈ ആദ്യ മന്ത്രത്തിലൂടെ ഗുരുദേവൻ നമുക്കുപദേശിച്ചു തരുന്നതു്.

മോക്ഷമാണു മനുഷ്യജീവിതലക്ഷ്യം. മോക്ഷം മുക്തിയാണു്. മുക്തിയാണു സ്വാതന്ത്ര്യം. സ്വാതന്ത്ര്യം, സ്വതന്ത്രമായ അവസ്ഥയാണു്, അതായതു് സ്വസ്തമായ ഒരവസ്ഥ. ഈ സ്വസ്തത വേണമെങ്കിൽ നാം നമ്മിൽതന്നെ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയും വേണം, അഥവാ നാം നമ്മെ അറിഞ്ഞിരിക്കണം. നാം നമ്മേ അറിയുകയെന്നാൽ ആത്മജ്ഞാനം നേടുക എന്നർദ്ധം.

ആത്മജ്ഞാനം വെറും പാണ്ഡിത്യം കൊണ്ടോ, വെറും ഭക്തി കൊണ്ടോ, വെറും കർമ്മം കൊണ്ടോ മാത്രം നേടുവാനും സാദ്ധ്യമല്ല. എന്നാൽ ഒന്നിൽ ശരിക്കും മനസ്സിനെ ഒറപ്പിച്ചാൽ അതു മറ്റുള്ളവയിലേക്കു നയിക്കും. അർപ്പണമനോഭാവത്തോടുകൂടിയ ഭക്തിയിൽക്കൂടി അന്തർമുഖനായി, ദൃശ്യമെന്നോ ദൃക്കെന്നോ ഉള്ള വ്യത്യാസം കൂടാതെ, എന്നാൽ ഒരേ സമയം ആ ദൃക്കായും ദൃശ്യമായും തന്നുരുവിലും പുറത്തും ഉജ്ജ്വലിക്കുന്ന ആ “കരു” വിനെ അർപ്പണ മനോഭാവത്തോടുകൂടി തെരുതെരെ വീണുവണങ്ങുക. എന്നിട്ടു് സാധന തുടങ്ങുക. അതോടൊപ്പം തന്നെ, അതേ അർപ്പണ മനോഭാവത്തോടുകൂടിത്തന്നെ ഫലാസക്തിരഹിതമായി നമ്മുടെ കർമ്മം ചെയ്യുക. അപ്പോൾ “അറിവിലുമേറിയറിഞ്ഞിടുന്നവൻ തന്നുരുവിലുമൊത്തു പുറത്തുമുജ്ജ്വലിക്കുന്ന” ആ “കരു” തെളിഞ്ഞു കാണാറാകും. എല്ലാം ആ പരമാത്മാവിലേക്കുള്ള അർപ്പണങ്ങളായി കരുതി കർമ്മനിരതരാകുക. അർപ്പണമനോഭാവത്തോടുകൂടിയ – ഫലാസക്തിരഹിതമായ കർമ്മത്തിനുപരി ഒരു ഭക്തിയും ഇല്ല എന്നും ഓർമ്മിക്കുക ആവശ്യമാണു്.

‘ഭക്തിയിൽ ക്കൂടി, ആ നിഷ്ക്കാമകർമ്മങ്ങളിലൂടെ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും ഉള്ളിൽ (എല്ലാറ്റിന്‍റെയും ഉള്ളിൽ) വിളങ്ങുന്നതും എല്ലാറ്റിന്‍റെയും ആദിയും, മദ്ധ്യവും അന്തവും’ ആയതും; ‘അക്ഷരവും അക്ഷയവും, വിശ്വതോന്മുഖവും, കർമ്മഫലവിധാതാവും’ ആയ പരബ്രഹമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണ്ണമായ ജ്ഞാനം ലഭിക്കും. ആ ജ്ഞാനത്തെ ശരണം പ്രാപിക്കൂ, അതു മുക്തിയിലേക്കും നയിക്കും. “വേദത്തിന്റെ അദ്ധ്യായന-അദ്ധ്യാപനങ്ങൾ കൊണ്ടോ ബുദ്ധിശക്തി കൊണ്ടോ വേദാന്തശ്രവണം കൊണ്ടോ (മാത്രം) ആത്മാവിനെ (ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ പറയുന്ന “കരു”വിനെ) പ്രാപിക്കുവാൻ സാദ്ധ്യമല്ല. ആത്മജ്ഞാനത്തിന്നായി വ്യാകുലതയുണ്ടാകുകയും അതിന്നായി സാധനകളനുഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരുവന്നു മാത്രമേ ആത്മാവിനെ അറിയാൻ സാധിക്കുകയുള്ളു. അങ്ങനെയുള്ള സാധകന്നു് ആത്മാവു് സ്വന്തം മാഹാത്മ്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നു”. ഇതാണു് കഠോപനിഷത്തു് ഇതേപ്പറ്റി പറയുന്നതു്. ഈ സാധനകളാണു് “അർപ്പണമനോഭാവത്തോടുകൂടിയ – ഫലാസക്തിരഹിതമായ കർമ്മങ്ങൾ.”

ആത്മോപദേശശതകം ഒരു അദ്വൈതവേദാന്തകൃതിയാണു്. ഒരേ സമയം അറിഞ്ഞിടുന്നവന്‍റെ “ഉള്ളിലും പുറത്തും ഉജ്ജ്വലിക്കും” എന്ന പ്രയോഗത്താൽ ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ നമ്മിൽ ദ്വൈതം ഉണ്ടെന്നും; രണ്ടിടത്തും ഉജ്ജ്വലിക്കുന്നതു് ഒന്നുതന്നെ എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലിലൂടെ നമ്മെ ആ ദ്വൈതത്തിൽ നിന്നും അദ്വൈതത്തിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ബോധവും പുറമേയിരിക്കുന്ന അറിവും (അഥവ പുറമേ എന്നു നാം കരുതുന്ന) ഒന്നുചേരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ബോധത്തിന്‍റെ സൂക്ഷ്മരൂപത്തെയാണു ഗുരുദേവൻ ഈ “കരു” എന്ന പേരുകൊണ്ടു കാട്ടിത്തരുന്നത്. ഇതിനെ ഒരു ഭൗതികമായസ്ഥിതിയായി സങ്കൽപ്പിക്കാതെയിരിക്കുക. മറ്റൊരുവിധം പറഞ്ഞാൽ, ആത്മീയവും ഭൗതീകവും ആയ അവസ്ഥകളെ ഏകോപിപ്പിച്ചു് അറിവിന്‍റെ ഏകപ്രവാഹമാക്കുക. അപ്പോൾ ദ്വൈതത്തിന്‍റെ എല്ലാ സ്വഭാവങ്ങളും മാഞ്ഞുപോകും. എന്നാൽ കഠോപനിഷത്തു പറയുമ്പോലെ ഇത്; ഈ ആത്മതത്ത്വത്തെ അറിയുക എന്നതു്, മൂർച്ചയുള്ള ഒരു കത്തിയുടെ വായ്ത്തലയിൽക്കൂടി നടക്കും പോലെ വിഷമം ഉള്ള ജോലിയാണെന്നും ഓർക്കുക. അതിനു് വിശിഷ്ടനായ ഒരു ഗുരുവിന്റെ സഹായം ആവശ്യമാണു്. ഗുരുദേവൻ ആ ഗുരുവാണു്, ആത്മോപദേശശതകവും അതുപോലെയുള്ള മറ്റു ഗുരുദേവ കൃതികളും ഗുരുവാണികളാണു്. ചിലപ്പോൾ ഗുരുദേവനെ മനസ്സിലാക്കാൻ മറ്റൊരു ഗുരുവിനെക്കൂടി തേടേണ്ടതായും വരാം.

പൗരസ്ത്യദർശനങ്ങളെ പാശ്ചാത്യരായ ചില പണ്ഡിതന്മാർ നമ്മുടെ അത്മീയതയെ ഒരു “പാലായനവാദം” എന്നു പറയാറുണ്ട്. ഇതു് ഇന്ദ്രീയഗോചരമായ വാസ്തവികതകളെ ഉൾക്കെണ്ടുകൊണ്ട്, അതിൽക്കൂടി പൗരസ്ത്യ ദർശനങ്ങളെ വിലയിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടകുന്ന ഒരു പാകപ്പിഴയാണിതു്. ഇതു തന്നെ, പല പൗരസ്ത്യരായ പണ്ഡിതന്മാരും ചെയ്യാറുണ്ടു്. പൗരസ്ത്യദർശനങ്ങളെ ധ്യാനപരമായ ചിന്തയും ദാർശനികമായ തത്ത്വാവലോകനവും ഉപരിതനമായ (ഉയർന്ന സ്വഭാവമുള്ള) മൂല്ല്യങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ളവയാണു്. ഇന്ദ്രീയഗോചരമായ ലൗകികതയെ അളവുകോലാക്കി പൗരസ്ത്യദർശനങ്ങളെ പ്രത്യേകിച്ചും ഭാരതത്തിന്‍റെ ആത്മീയതയെ അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഇതു സംഭവിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. പാശ്ചാത്ത്യരിലൂടെ നമ്മുടെ ആത്മീയത പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും ഇതു തന്നെ സംഭവിക്കാം.

ആത്മീയതയെ സ്വീകരിക്കാൻ, അതിനെ ആധാരമാക്കി മുന്നോട്ടു പോകുകയാണു വേണ്ടതു്. അതാണു ഗുരുജനങ്ങൾ അർപ്പണ മനോഭാവത്തോടുകൂടി ഫലാസക്തിരഹിതമായി നമ്മുടെ കർമ്മം ചെയ്യുവാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു്. ആയതിനാൽ ആ “കരു”വിനെ നമ്മുടെ കണ്ണുകളഞ്ചും ഉള്ളടക്കിക്കൊണ്ട് തെരു തെരെ വീണുവണങ്ങി ഓതുകയാണു് ഇപ്പോഴത്തെ കർമ്മം. നമുക്കു അതു തുടങ്ങാം.

വായനക്കാർ അഭിപ്രായം അറിയിച്ചാൽ ഉപകാരപ്രദമായിരിക്കും.

===============
ഇവിടെ എഴുതിയിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഈ കൃതി പഠിക്കുമ്പോൾ എന്നിലുയർന്ന ചിന്തകളും ആവയെ അപഗ്രധിക്കുവാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഉറവിടങ്ങളിൽനിന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ച അറിവും ചേർന്നതാണു്. ഇതു് എനിക്കു കിട്ടിയ ഉറവിടങ്ങൾ താഴെക്കൊടുക്കുന്നു.

അവ; നടരാജഗുരു, ചിന്മയാനന്ദസ്വാമികൾ, മധുസൂദന സരസ്വതി എന്നിവരുടെ ഗീതാവ്യാഖ്യാനങ്ങൾ, വിവേകാനന്ദസ്വാമികളുടെ സമ്പൂർണ്ണ കൃതികൾ, ശ്രീ നാരായണ ഗുരുദേവന്‍റെ അനേകം കൃതികൾക്കു് നടരാജഗുരു, ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി, പ്രെഫ. ബാലകൃഷ്ണൻ നായർ, ശ്രീ എം. ദാമോദരൻ എന്നിവർ എഴുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ, നിഘിലാനന്ദസ്വാമി, ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി, ചിന്മയാനന്ദസ്വാമികൾ, മൃഡാനന്ദസ്വാമികൾ, വിദ്യാനന്ദസ്വാമികൾ എന്നീ മഹാത്മാക്കൾ, ആദി ശങ്കരാചാര്യരുടെ കൃതികൾക്കും ഉപനിഷത്തുക്കൾക്കും എഴുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ, പ്രെഫ. തുറവൂർ വിശ്വംഭരന്‍റെ മഹാഭാരത പര്യടനം, പ്രെഫ. ദേവീ ചന്ദിന്‍റെ കൃതികൾ, പ്രെഫ. എം. കെ. സാനുവിന്‍റെ കൃതികൾ, തിരുക്കുറൽ, തിരുമന്ത്രം ഇവയും; കൂടാതെ, ഇതിൽ പലരുടെയും പ്രഭാഷണങ്ങളും.

© ഉദയഭാനു പണിക്കർ; ഇതു ഭാഗികമായോ പൂർണ്ണമായോ ഉപയോഗിക്കേണ്ടവർ ലേഖകനുമായി ബംന്ധപ്പെടുക.)

The Weaver With An Intellectual Mind & Divine Body And A Common But Divine Woman With Love & Devotion

About 2200 years ago, deep in the south of bhAratham, there lived a simple and noble young woman by name Vasuki. She was the daughter of an affluent farmer, an ordinary village girl. Some say, they, Vasuki and her family, lived somewhere in the present day Chennai, which was and is actually Mylapore.

She lived near where a young weaver lived. Her Father, the farmer, who sow the weaver grow up; was very much impressed by this young weaver with Divine attributes. Therefore, He, the Father decided to give Vasuki in marriage to this weaver boy. However, the weaver boy was not that easy to be convinced to take Vasuki in marriage before a real test. Probably, un-like these days, this was a prevalent form of choice at that time. Tests were common then; as man testing a woman, his prospective wife; or the woman or her parents testing the would-be bridegroom; to see if compatibility existed between those who were being joined together. It was also common for a Guru to test a candidate for disciple, a politician being tested before getting appointed to be a minister, or a soldier getting tested before appointment. It was also common for an ordinary person to test a prospective friend before opening his heart and home for that friend. So, all were in agreement and the ‘bride-to-be’, to be was tested.

 The weaver asked Vasuki to take a handful of sand and boil it into ‘cocked rice meal’ for him. She, without the slightest hesitation took up the challenge picked up the sand, cooked it into a very delicious and flavorful rice meal, and served the young man. The young weaver, satisfied by the divine attributes of Vasuki, married her and they turned out to be the best of ideal couples in the whole world; She the Divine, ideal and devoted wife; who never, disobeyed her husband, not even once. She always carried out His wishes implicitly and He the Divine, loving, caring and noble husband ever could be.

 This young operate, the weaver; besides weaving cloths for which our land was famous even then, was also an accomplished intellectual and Divine Personality. He was none other than the Great Yogi, ThiruvalluvaR, who provided us with the Greatest of the ethical code of our ancestry and perhaps of the whole world, The Great ThirukkuRaL.  Some say ThiruvalluvaR was the son of one BhagavAn, a Brahmin, and Adi, a Pariah woman whom BhagavAn had married.

One legend says that it was in Madurai, the ancient capital of the kingdom we came to know as “Paandya Kingdom”, where Vasuki and ThiruvalluvaR lived. It may be so, because, Kings were the trustees of art and Culture those days and thus the Great Yogi who was a Poet also might have been or thought to have been associated with that Kingdom in Madhurai. However, really it does not matter much, where they lived. What matters is that they lived and showed us that how great family life can be, if the husband and wife are perfect for each other and also gave us “The ThirukkuRaL”.

Vasuki and ValluvaR had a perfect life. There are quite a few stories, how they complimented each other and how Devine they both were.

One day, Vasuki was drawing water, from the family well just outside the house. (Those days to fetch the water from wells a long wooden pole was setup high above the well. Then a container/bucket lowered into the well with a rope using a wheel on a pole or the pole itself as a pivotal point. Then the water-filled bucket pulled up with hand.) At the exact time, the bucket reached above ground level, and as Vasuki was to take it, ValluvaR called her to come to him. Her dedication was so high that she rushed to him, abandoning the rope. To the astonishment of all, the bucket was in midair, with full of water with no one holding the rope or anyone or anything supporting the bucket. The bucket filled with water, remained suspended in the air defying the law of gravity, until she returned.

On another time, ValluvaR was at breakfast, which consisted of cold rice from the day before (Pazhamchoru or Pazmkanji). The weaver said to his wife, “This rice is too hot to eat. It is burning my fingers!” Vasuki without any hesitation began fanning the rice and steam rose from the rice, a sign of heat, as she cooled it down for him to eat.

Another time, ValluvaR was working with his handloom at midday and dropped a needle to the floor. Even with bright sunlight shining, He called to his wife to bring a lamp so he could look for the lost needle. She immediately lit the oil lamp for her husband without the slightest of hesitation on his demand, which was seemingly unreasonable for the on lookers. Thus was her dedication and love for him, without which, the family life will not be what it should be.

ValluvaR and Vasuki lived a peaceful, loving life for a long time. They had children to delight them and family who offered them support, love and affection in their later life. As it was time for Vasuki to leave the body, which was the Temple of abode for that jeevAtman, ValluvaR asked her, if there was anything, he could do for her. Promptly the answer came, followed by a question. She said, “Yes”, “my Lord, all our life, from the very first day, you asked me to place a small cup of fresh water and a needle beside you at every meal.” “May I know, My Dear Lord, why you asked me to do this?”

ValluvaR said, “I asked for the water and needle to be kept nearby so that; if you ever spilled any food, (mostly rice then) while serving, I wanted to pick it up with the needle and rinse it with the water and eat it to avoid waste. However, my darling, you never dropped a single grain of rice in all these years. There was never an occasion to put the needle and water to use.” With a fully satisfied mind, Vasuki passed on.  These stories idealize the perfect couple for a perfect family life.

Vasuki, the wife, the one with the lesser of the intellect and with the lesser knowledge of the two, kept her wifely attitude of never questioning her husband, as He was the one with better knowledge and understanding. She showed the world how a wife should conduct herself perfectly. She, not even once, in all their life, dropped a single grain of rice! Unmistakable was Vasuki and kept her side of the homily affairs perfect. In addition, ValluvaR kept fulfilling His dhaRMam, spreading the words of wisdom, through His words and deeds.

ValluvaR cremated Vasuki according to dedication and returned home. He then wrote: “0’ my beloved, who is sweeter than my daily food, ‘O’ my darling, who has never even once disobeyed me, ‘O’ gentle one, who rubbing my feet, would go to bed after me and rise before me every single day of our life, are You gone? How can slumber ever come again to my un-slumbering eyes?”

In ThirukkuRaL He wrote, “I now realize that her eyes produce two different effects on me. One: the look of her eyes produces pain in me; and the other, the very same eyes act as a healing balm and removes the pain.” On love, He wrote in ThirukkuRaL; “When the eyes of one convey the message of love, which eyes of the other gladly receive; of what use are the words uttered by lips.”

Our Spirituality, which is actually ‘braHMavidya’, is not just a religion but the ‘Science of the Absolute’. NaTarAja Guru called it “The Science of the Absolute”, Swami VivekAnandan, called it “the Science of the soul” and ChinmayAanada Swami called it “The Science of the Self”.

 Our Spiritual Masters, in fact has prescribed four legitimate goals of human life. They are dhaRMam, aRdham, kAmam and mOkSham. Though the exact meaning cannot be expressed in the language of the British, you may call these as virtue, wealth, love and liberation. Through ThirukkuRaL, ThiruvalluvaR discuss all the four in depth. He discusses everything human needs to function in the roles of the householder, the monk, the King, the merchant, the soldier, the farmer; how all should conduct their life. He discusses good conduct & the bad, wealth, business, government, politics and the building of the nation. He discusses the most important for the family life, the LOVE and the relationships of men and women. (This author is not referring to the present day term ‘relationship’).

 ValluvaR also discussed the final goal of life, the MOkSham from birth & rebirth and renunciation. Through ThirukkuRaL, He carefully explains how to live a life while treading the path to that moksham.

 The culture of the land portrayed by ThiruvalluvaR in ThirukkuRaL based on two principles, non-violence and a class/casteless society, as the foundation and structure and its economics.

ThirukkuRaL shows us that two centuries before the Christian era was supposed to have begun, the culture of the land of our ancestors, was based upon the non-violence and equality of all. But some Christian missionaries tried to establish that, their Bible have influenced ThirukkuRaL, and they still try doing so. They have been arguing that the ThirukkuRaL filled with such compassion, which can only be found in their bible. How can ThirukkuRaL written, more than 200 years before even the Christian era reported to have started can contain material from bible, written more than 300 years after the Christian era supposed to have started. That makes it a difference of more than500 years. The possibility is for the other way around, the bible being plagiarized from our Spiritual BOOKS. However, you could find many westerners claiming that the ThirukkuRaL was only written in first, second or even the third century ADE. Even the first mantRam of ThirukkuRaL itself is a proof against this. ThiruvalluvaR is referring to the “Absolute” in that, not as ‘God’ (KadavuL or Divam) but ‘Aadi bhagavAn’, which is the equivalent for parabrHMam.

 Over and above there is a claim that ThiruvalluvaR was baptized by so-called St Thomas, of whom there is no historical proof and thus never visited our land. Even there is no historical evidence of a Christ ever living as described in the bible.  

The life of Vasuki and ValluvaR gives the world a lesson that everyone has a role in this world and obeying the husband is not slavery for the female, and loving and caring for wife do not bring down the stature of husband either. It also tells us that roles of the two cannot be the same.

 Success of every family depends on the relation between its members. Husband and wife being the main-stay; the “husband-wife” relation has to be based on Love and Devotion to each other; if not it must be made so; then only Family can be successful. In such a relation the husband shall be the Devan and wife the Devi. Husband should be the worshiped and the wife the worshiper; the same way the wife should be the worshiped and the husband the worshiper. Never one should be the ruler and the other ruled.

 Written by and © Udayabhanu Panickar

RADIANCE OF ENLIGHTENMENT.

Shree Narayana Gurudevan’s philosophies are embedded in the Spirituality of BhAratham; braHMavidya (The Science of The Absolute). HIS brief comments, announcements, discussions, and conversations; HIS written words of divine inscriptions and HIS deeds, all are the highest spiritual excellence. They all are conduits and communications of the resplendent comprehension of braHMavidya. They all demonstrate the approach to tranquility and affluence to the entire living world, provided we voyage on it.

Every individual has four personalities. They are Physical, Mental, Intellectual and Spiritual. All the four have to be integrated and refined. Even if one is out of synchronization with the rest, there will be an effect of a split in personality. This will lead to a kind of misplacement of that person and she/he and the rest; all will suffer because of it.

In the case of the body, everyone has to maintain it healthy. Body is the abode of the jeevAtman and as such it must be kept healthy. But most of the time we; the people, get too attached to the body and spent enormous time, energy and wealth on maintaining the body. Due to the over enthusiasm, materialistic ambitions and sensory perception; in actuality we end up in making the body very unhealthy by practice. We forget that the body is secondary, and is only the abode of the primary, the jeevAtman, which is more important than the body.

Intuition and ‘Presence of mind’ are very essential part of human life. It can make us act the right way at any given situation so as to always uphold the greatness of human dignity. To uphold these qualities, our mind has to be free from agitation. Also, mere quiet mind is not enough. A quiet but idiotic mind is not good enough. Quiet, but enlightened mind is what is necessary. We need a mind that is free from obsession with the ‘dead past’ and/or the ‘unborn imaginary future’. The mind must concentrate on the present. For this we must have unflinching devotion for paramAtman. This true devotion can only materialize through the learning of braHMavidya, and upholding of DharMam Will follow.

Spiritual personality is not just the ability to do observances, pray and meditate. It is not the ability to do yogahAsanas, which is being propagated as yogah (also spelled Yoga). It clearly is the ability of understanding and realizing that we are not different from paramAtman. This understanding is the base for all the other personalities and it permeates. All Great JnAnis are at a higher point range of this plane than ordinary people. They are very clear about their place and that of the paramAtman. They are clear about the reality of the vyavahara (transactions) of the life so that they could interact with the world in the correct way. ‘Sarvam kalu idam BrahMam’ is the truth. But that does not mean that we merely ignore the transactional reality of the world and the relations and the interactions with all. We cannot say that there is no difference between our father and ourselves. We must accept those differences and comprehend them and the ‘oneness’ also.

People of high spiritual level are often known as servants of the Ultimate Reality. A servant is the one who does not act on his own will, but follows the will of his Master, in this case the paramAtman. They do what is right as per the Master. In fact, the Master acts through them. This attitude of complete surrender of our durabhimAnam or ahamkara (ego) to the Master is the real bhakthi (devotion). The unconditional surrender of that durabhimAnam is not easy to be accomplished. We need real preparation for that. And that is where the Spiritual life begins.

The problem is that we always procrastinate and hope that we will start the Spiritual life of devotion tomorrow. We say that now things are tight in the office and therefore we will start working on our Spiritual life tomorrow. This tomorrow never comes. When it comes to sensory pleasures like movies, music, TV, food, (over) sleep and other forms of materialistic ingredients of life we put off the Spiritual life. It is very difficult to compromise on these and go for that practice of braHMavidya, which is very essential for life and which shall make the life very easy and the path to that Ultimate reality little smooth and more rewarding.

At this stage, we are entrenched in ‘deha buddhi’ or the total identification with body. This deha buddhi is what is called abhimAnam more specifically DurabhimAnam (which some refer to as ego). Mired in this DurabhimAnam or ahamkara, we expect some savior to come and save us. We wait and hope for that day. The problem is that, that day never comes.

Almost everything in our life revolves around the notion of deha buddhi. If our body is tall and beautiful, we are happy. If our body is strong, we are happy. If we are wealthy to maintain these, we are happy. This identification with the body is dAsatva (slavery) of our Spiritual life to the body and wealth, which are in fact the materialistic pleasure.

Attachment to them shall block our advance to the Ultimate, The Absolute. It is surrender; surrender of the Self to the senses. This is not the surrender we need to attain the Spiritual personality. We have to surrender this deha buddhi or DurabhimAnam to the Ultimate. Even while we live in this body, we are nothing but the consciousness. The self-importance and the arrogance of the body and wealth are so strong that the dhArmic life is lost as it cannot be comprehended in a ‘state of surrender to the senses’, the deha buddhi. We are stuck with and jammed by the notions of the deha buddhi. So, it is very hard to comprehend the noble teachings. The only way to come out of this is to listen to the Shastras and learn it with Shraddha (utmost of dedication). Shasta says that: we are not the manas (mind), buddhi (intellect), chittam (memory), or ahamkara (ego) – inner instrument or antahkaraNa. Neither are we the five senses nor the five elements. Then what are we? We are the chitananda rupaha – Shivoham, Shivoham, Shivoham – We are the limitless consciousness. We have to learn the Shastram and turn our mind to that parabrhMam through our personal God or direct. We have to let this body go and grow beyond and out of this body. With the ahamkara (ego) and the identification with the body, we cannot have true devotion. We have to have knowledge the Shastram to discard off the ego.

We are all the part or amsha of the parabrhMam. When we analyze this further we are the parabrhMam itself; so we are all the same. Consider water in different pockets – pond, lake, river and the ocean. Even though they are different bodies of water with different shapes and taste they are all still the same water. All these are parts of the entire or total ‘body of water’. So we are all part of that Ultimate too, in the level of subtle body, and we are all that Absolute itself also. So surrender to IT. That is the way to go. Ultimately the message is to hang up the ahamkara (ego), and raise above all the identifications and comprehend and understand The Truth about us, the Ultimate; the jeevAtman and the paramAtman. Don’t die every day in fear, but get ready to live even after the death of this body we assumed for a short time. Discard the ahamkara (ego), which takes us away from that Ultimate reality.

We want everything without sacrifice. We want to purchase the most precious, but avoid paying the prize. But that is impossible. Sacrifice is necessary. The loves for the body (and other pleasures) are a kind of disease. We like this body and we like everything attached to and identified with the body. Sacrifice is the first prize we have to pay. See the life of the RisHis. They all made sacrifice. So we must also make. Start with our ahamkara, (ego) DurabhimAnam. Let it go.

This is what Gurudevan showed us through His writings, specially, through Daivadeshakam, Jananeenavratnamanjari and other writings, specifically through Brhmavidypanchakam. In the last one, Gurudevan has condensed the whole Science of The Absolute into five slokas (verses) in samskritham. Herein Gurudevan very clearly and cleverly shows us the essence of the Spirituality of BhAratham. Accept it. It will cure us of all the ills. It is better to start with Daivadeshakam and progress from there. It, Daivadeshakam, is a very good tool, an upaniShad; for anyone to be the “One without extraneous relational mental interests and keep remembering HIM day in and day out”. For “such people, who are unitively affiliated man of contemplation, HE is within easy of attainment”.

© Udayabhanu Panickar. If anyone needs reproduction in full or in part, please contact the writer.

The Old is Bold and Gold

Following the dhaRMam passed on by our ancestors, can strengthens tradition and yields bliss

By and © Udayabhanu Panickar

Mark Twain, the great American writer, once wrote, “India is the cradle of the human race, the mother of history, the grandmother of legend and the great grandmother of tradition. The most valuable and the most instructive materials in the history of mankind are treasured up in India only.”

He was and is correct. The treasure of India has no limits. Even though the west looted the material treasure, we still have the Spiritual treasure, even though they corrupted and diluted it and now highjacking it. That treasure possesses everything man needs to know about Spirituality and the path to the realization of the Absolute. No other culture, country, scriptures or collection of them all can claim to have such a vast reservoir of divine knowledge.

Our spiritual heritage cannot be contained in a single cult or a creed. It is neither a cult nor a dogma, nor is it a one-way single path to moksham (salvation). It is not even a religion as such–nor is it just a way of life. It is the complete and comprehensive collection of divine knowledge of the Absolute Truth, which–when learned and practiced–can lead people to the experience of the Absolute and the Ultimate Bliss. It is a continuously evolving and absorbing science – The Science of the Absolute – a flexible body of Devine knowledge centered on the quest of the jeevAtman (soul) for Its birthright, the divine realization.  In addition, it makes provisions for all (souls) in this quest. Yet, it remains immeasurable as it safeguards the very purpose of all life everywhere and in all things. We may call It Sanatana Dharma, but never a religion. The wise called it the “Science of the Absolute”, the “Science of the Self” or the “Science of the Soul”. It is braHMavidya.

Human suffering began when the practice of dhaRMam started to decline. If we do not personally enjoy peace, prosperity and happiness, which is a heritage made available to us by our ancestors, it is due to our neglect of dhaRMam as revealed in tradition. Some abandon this tradition to seek an “Ultimate Truth” through the hasty application of self-made methods erroneously assumed to provide quick and easy access to the goal.

Those with correct knowledge of the Absolute do not deviate from dhaRMam as taught by our ancestors. The rich may lose their luxuries. Servants may become the served or vice versa. Death may occur at any time. Regardless of circumstances or consequences, the wise–those with knowledge of “the Absolute “–will always adhere to the wisdom laid down by the great masters who have passed before us.

British historian Arnold Joseph Toynbee once said: “At this supremely dangerous moment in human history, the only way to salvation is the ancient Indian way. Here we have the attitude and spirit that can make it possible for the human race to grow together into a single family.”

This sentiment has never been as true as it is today. Man’s deepest foundation for spiritual progress is his perception of oneness. The existence of this oneness is the truth that assures all of us the eventual attainment of the Realization of The Absolute. The principles of this “Truth” were provided by “The Absolute” millions of years ago by our ancestors in the land of bhAratham, known now as India. From time to time, it was shaken and distorted. Yet it never fell, because it is the “Truth” based upon something invincible. All of the many challenges simply reinforced it.

So, let us dive into that vast ocean of divine knowing provided for us by our ancestors. Let us fill our minds with this knowledge, so that we are inclined to perform dharma and make ourselves ready for that experience of the ultimate bliss. Let us learn from our predecessors what we may not live long enough to learn from ourselves through our own mistakes. May we not waste time seeking something new when that which we need already exists? Let us adopt those established traditions, which have endured the test of time. In addition, finally, let us pass the light of the past to the future for the liberation of innumerable souls yet to come.

Shree Narayana Gurudevan gave us every tool to do it. Let us use them and enjoy the Ultimate Bliss, shivOham, shivOham, shivOham.