ഗുരുദേവൻ ജനഹൃദയങ്ങലെത്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ച വെളിച്ചം.

ഭാരത സംസ്കാരം, അറിവിനെ പരബ്രഹ്മമായി കാണൂന്നു. അറിവുണ്ടായാൽ ഹൃദയത്തിൽ വെളിച്ചം വീശും. ഗുരുദേവന്‍റെ വാക്കുകളും ചെയ്തികളും, ഗുരുദേവൻ നടത്തിയ ക്ഷേത്രപ്രതിഷ്ടകളും നമ്മെ പടിപടിയായി ആത്മീയ വെളിച്ചത്തിലേക്കു നയിക്കാനുള്ള ഉത്ബോധനങ്ങൾ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ വളരെ അപൂർവ്വം ജനങ്ങളെ അതു ശരിയായ അർത്ഥത്തിൽ അന്നു മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുള്ളൂ; ഇന്നും മനസ്സിലാക്കുന്നുള്ളൂ.

ആ ആത്മീയ വെളിച്ചം ലഭിക്കാനുതകുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഉത്ബോധനമായിരിന്നു 1922ൽ മുരുക്കുംപുഴ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഗുരുദേവൻ നടത്തിയ പ്രതിഷ്ട. മനുഷ്യനു്, ആത്മീയ ചൈതന്യമായ അറിവിന്‍റെ വെളിച്ചം ലഭിക്കാനുതകുന്ന, അടിസ്ഥാന ഗുണങ്ങളായ സത്യം, ധർമ്മം, ദയ, സ്നേഹം ഇവ നാലും ആലേഖനം ചെയ്ത ഒരു ഫലകമാണു് ഗുരുദേവൻ മുരുക്കുംപുഴ ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രതിഷ്ടിച്ചതു്.(1) മാനവ പുരോഗതിക്കുവേണ്ട ഈ നാലു ഗുണങ്ങളെ ആരാധിക്കാനാണു് ഗുരുദേവൻ ആ പ്രതിഷ്ടയിൽക്കൂടി മാനവകുലത്തോടു് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നതു്. ഗുരുദേവന്‍റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പ്രതിഷ്ട കണ്ണാടി ആണെന്നു പറയാറുണ്ടെങ്കിലും, ആ കണ്ണാടി പ്രതിഷ്ടയിൽക്കൂടി ഗുരുദേവൻ കാട്ടിത്തരുന്ന ഏകത്ത്വത്തിന്‍റെ ആഴവും വ്യാപ്തിയും അറിയാൻ, മുരുക്കുംപുഴയിലെ പ്രതിഷ്ടയിലെ നാലുവാക്ക്യങ്ങളുടെയും അർത്ഥം ഗ്രഹിച്ചിരിക്കണം, അവയെ ആചരിച്ചിരിക്കുകയും വേണം. പ്രത്യേകിച്ചും അതിലെ ആദ്യവാക്കായ “സത്യം”. അവിടെയാണു് മുരുക്കുംപുഴയിലെ ഈ പ്രതിഷ്ടയുടെ പ്രാധാന്യം കുടികൊള്ളുന്നതും.

“സത്യമാണു് എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും ഉത്തമം. പരബ്രഹ്മമാണെല്ലാത്തിലും ഉന്നതവും നിത്യവും ആയ ‘സത്യം’. ഈ അഘിലാണ്ഡത്തിന്‍റെ നിലനില്പുതന്നെ ആ ‘സത്യ’ത്തിലാണു്. ആയതിനാൽ എപ്പോഴും ‘സത്യം’ പറയുക. ഒരിക്കലും കളവു പറയാതെ ഇരിക്കുക”, എന്നാണൂ് ഗുരുദേവൻ “നാരായണസ്മൃതി”യിലൂടെ നമ്മോടുപദേശിക്കുന്നതു്. (2)

“സ്നേഹം” മനുഷ്യനു് അത്യാവശ്യമായും വേണ്ട ഗുണമാണു്. തന്നോടും തന്‍റെ സ്വന്തമായതിനോടും  മാത്രമല്ല. സകല ജീവജാലങ്ങളോടും ഉള്ള നമ്മുടെ എല്ലാ പ്രതികരണങ്ങളും, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും സ്നേഹപൂർണ്ണമായിരിക്കണം. അതു നമ്മെ, (മാനവ സമൂഹത്തെ ഒന്നടങ്കം), “ദയാ”പൂർണ്ണമായ ഒരു ചുറ്റുപാടിലേക്കു നയിക്കും, അതു് എല്ലാവരേയും പുരോഗതിയിലേക്കും നയിക്കും. ഇതു സാധിതമാകണം എങ്കിൽ നമ്മുടെ സകല ചിന്തകളും “ധാർമ്മിക”മായിരിക്കണം. “ധാർമ്മിക”മായ ചിന്തകൾ, “സത്യ”ത്തിൽ അടിസ്ഥാനമായി മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. അവിടെയാണു “സത്യ”ത്തിന്‍റെ പ്രാധാന്യം കുടികൊള്ളുന്നതും. ഇതേ കാരണത്താൽ തന്നെ “സത്യം” പറയുക എന്നതും, അതനുസരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുക എന്നതും അടിസ്ഥാന പരമായതും, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും ആണു്. ഇതു് മനുഷ്യകുലത്തിനു് അത്യാവശ്യമായും വേണ്ട ഗുണവും ആണു്. എന്നാൽ ഇന്നു സമൂഹം ആ വഴിക്കല്ല നീങ്ങുന്നതെന്നതാണു നാം കാണുന്നതു്.

മനുഷ്യനെ ഈ പ്രവർത്തിയിലേക്കു നയിക്കുന്നതു് ഭീരുത്വമാണു്. ഭീരുത്ത്വം ഉടലെടുക്കുന്നതോ അറിവില്ലായ്മയിൽ നിന്നും. ദർശനമാലയിൽ ഇതേപ്പറ്റി ഗുരുദേവൻ പറയുന്നതു നോക്കുക. കാണപ്പെടുന്നു എന്നു് “അവിദ്യ”യാൽ തോന്നപ്പെടുന്നതും, ഇന്ദ്രീയ സുഖങ്ങൾക്കുതകുന്നതുമായ കാര്യങ്ങളാണു് “സത്യം” എന്നു ജനം തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. ആ “അസത്യ”ത്തെ “സത്യ”മായി കാണുന്ന ജനം ആ ഇന്ദ്രീയ സുഖങ്ങൾക്കായി പല അധാർമ്മികതകളും ചെയ്യുന്നു. (3)

“സത്യാസത്യവിവേകം” ഉള്ളവർക്കു് ഇന്ദ്രീയ സുഖങ്ങളെല്ലാം വെറും മാരീചിക മാത്രം ആണു്. എന്നാൽ അതില്ലാത്തവർക്കോ ഇതെല്ലാം “സത്യ”മെന്നും തോന്നും; കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം കാണുമ്പോൾ, അതു തന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു കുട്ടിയാണെന്നു കരുതുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ. (4) ഇങ്ങനെയുള്ള മിത്ഥ്യാജ്ഞാനം മാറി “സത്യ”ത്തിന്‍റെ ശരിയായ ബോധം എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടാകട്ടെ.

ഇന്നു് ഗുരുദേവഭക്തന്മാരായി ചമഞ്ഞു നടക്കുന്നവരിലും ഭൂരിപക്ഷവും “സത്യ”ത്തിനു യാതൊരു വിലയും കല്പിക്കുന്നില്ല എന്നു കാണാം. തൻകാര്യസാദ്ധ്യത്തിനും, പേരിനും പെരുമയ്ക്കുമായി “അസത്യ”ത്തിൽക്കൂടിയാണു് അവരിൽ പലരും ചരിക്കുന്നതു്. സ്വജീവിതത്തിൽ മാത്രം അല്ല ഗുരുദേവ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ പോലും, പലരും “അസത്യ”മായതു പറയുന്നു, പ്രവർത്തിക്കുന്നു, പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു. സത്യമല്ല എന്നു് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടു തന്നെ അതു ചെയ്യുന്നു. ഗുരുവിനെത്തന്നെ ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണതിലും പരിതാപകരമായ അവസ്ഥ. ആത്മജ്ഞാനം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ,  ഈ ഇന്ദ്രീയ സുഖങ്ങളെല്ലാം “അസത്യ”മാണെന്ന ബോധം ഉണ്ടായി “സത്യ”ത്തിലേക്കു് അങ്ങനെയുള്ളവർ അവരുടെ ഗതി മാറ്റും എന്നു കരുതാം. അതിനായി ഗുരുദേവൻ എല്ലാവരേയും അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.

© ഉദയഭാനു പണിക്കർ; ഇതു ഭാഗികമായോ പൂർണ്ണമായോ ഉപയോഗിക്കേണ്ടവർ ലേഖകനുമായി ബംന്ധപ്പെടുക.

ഈ ലേഖനം തയ്യാറാക്കാനുപയോഗിച്ച സഹായകഗ്രന്ധങ്ങൾ:

(1) പ്രഫസർ എം. കെ. സാനു എഴുതിയ നാരായണ ഗുരുസ്വാമി, പുറം196; ശ്രീ സി. ആർ. മിത്ര എഴുതിയ, നാരായണ ഗുരു ആൻഡ് സോഷ്യൽ റവലൂഷ്യൻ, പുറം 181-182; കോട്ടുകോയിക്കൽ വേലായുധൻ എഴുതിയ ശ്രീനാരായണഗുരു – സമഗ്രവും സമ്പൂർണ്ണവുമായ ജീവചരിത്രം, പുറം 105-106, 111-112.

(2) ഗുരുദേവന്റെ “നാരായണസ്മൃതി” എന്ന കൃതിയിലെ എഴുപത്തിരണ്ടാം മന്ത്രം.

(3) ഗുരുദേവൻ രചിച്ച ദർശനമാലയിലെ അസത്യദർശനത്തിലെ രണ്ടാം മന്ത്രം.

(4) ഗുരുദേവൻ രചിച്ച ദർശനമാലയിലെ അസത്യദർശനത്തിലെ ആറാം മന്ത്രം.

ഐക്കത്തോടെ പുരോഗതിയിലേക്കു നീങ്ങുക.

ലോകത്തു് “ഞാൻ”, “ഞാൻ” എന്നു് പറഞ്ഞു കഴിയുന്ന സകലരും, മറ്റു സകലതും ഒരേ ഏകത്ത്വത്തിൽ നിന്നും ഉടലെടുത്തതാണെന്നു് ഉപനിഷത്തുക്കൾ പറയുന്നു. സൂക്ഷമമായി അന്വഷിക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലെ ഈ “ഞാൻ” പലതല്ല, ഏകമാണെന്നു മനസ്സിലാകും എന്നും; അതേ സമയം തന്നെ ഓരോരുത്തരും വേറേ വേറേ എന്ന തരത്തിൽ തോന്നുന്നതു് അനേകമാണെന്നും; അതുകാരണം ഏകതയുടെയും അനേകതയുടെയും ആകത്തുകയാണു് പരമാർത്ഥത്തിലുള്ള ഈ “ഞാൻ” എന്ന “പരമ്പൊരുൾ”; അഥവാ ആത്മസത്യം എന്നും, അതു മാത്രമാണു് ഉണ്മയായുള്ളതെന്നും ഗുരുദേവൻ ആത്മോപദേശശതകത്തിൽ പറയുന്നതു്. ത്രിഗുണമയനായ, സത്ത്വം, രജസ്സ്, തമസ്സ്, എന്നീ ഗുണങ്ങളുടെ സാരമായിരിക്കുന്ന, ഏകനായ പരമ്പൊരുളിനു്, സ്വന്തം മനസ്സാകുന്ന പൂക്കൾ അർപ്പിച്ചു നമസ്കരിച്ചു് ഇന്ദീയങ്ങളെ ജയിച്ചു് എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നും മുക്തരായി, ആത്മാവിന്‍റെ മഹസ്സിൽ മുങ്ങി ലയിച്ചു അതായിതീരണം, എന്നും ഗുരുദേവൻ ആത്മോപദേശശതകത്തിൽ പറയുന്നു. ഓരോ ജീവാത്മാക്കളുടെയും ലക്ഷ്യവും അതുതന്നെ.

ഒരേ വൃക്ഷത്തിൽ താമസിക്കുന്ന പക്ഷികളെപ്പോലെയാണു് ആത്മാക്കൾ. ചിലവ മരത്തിലെ പഴങ്ങളാകുന്ന കർമ്മഫലങ്ങളെ ഭക്ഷിക്കുന്നു, അനുഭവിക്കുന്നു, ആസ്വദിക്കുന്നു. ഈ കർമ്മാനുഭലാനുഭവികളായ ആത്മാക്കൾ പ്രകൃതിയെ സേവിച്ചു് കാമ-ക്രോധാതികൾക്കു് അടിമപ്പെട്ട, ലൗകിക വിഷയങ്ങളിൽ മുഴുകിക്കഴിഞ്ഞു കൂടുന്നു. മറ്റുള്ള പക്ഷികൾ ഭോഗങ്ങളിൽ കഴമ്പില്ല എന്നനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു് ആ പ്രകൃതിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു് സാക്ഷീഭൂതർ മാത്രമായി സ്വതന്ത്രരായിത്തീരുന്നു എന്നും ഉപനിഷത്തുക്കൾ പറഞ്ഞുതരുന്നു.

സൃഷ്ടിക്കുമുൻപു് പ്രപഞ്ചം മുഴുവനും ഏകമായ ആത്മാവായിരിന്നു എന്നും, ആ അത്മാവു (പരബ്രഹ്മം) തന്നെയാണു് ശൃഷ്ടിയും, സ്രഷ്ടാവും, സൃഷ്ടിജാലവും, സൃഷ്ടിക്കുള്ള സാമഗ്രിയും, മായയും, മായവിയും ആകുന്നതും അതേ പരബ്രഹ്മം തന്നെ. ആ മായാവലയത്തിൽ നിന്നും നമ്മെ മോചിപ്പിച്ചു് മോക്ഷപ്രാപ്തി നല്കുന്ന ശ്രേഷ്ടനായ ആ “മഹാ-ആത്മാവും” അതേ നിത്യസത്യം തന്നെയാണു്. ആ പരബ്രഹ്മം ശുദ്ധവും പൂർണ്ണവുമായ സത്യമാകുന്നു. അതേ പരബ്രഹ്മം തന്നെ ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനവും സമ്പൂർണ്ണമായ ആനന്ദവും ആകുന്നു.

നാം നമ്മുടെ ആത്മസുഖത്തിനായി എല്ലാത്തരത്തിലും ഉള്ള പ്രയത്നം സദാ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ ഇതൊന്നുതന്നെയാണു് ഏകമതം. ഇതിനെ ചിന്തിച്ചു മനസ്സിലാക്കി, മനസ്സിനെ എല്ലാവരും നീയന്ത്രിച്ചു കൊള്ളണം എന്നാണു് ഗുരുദേവൻ നമുക്കു് ദൈവദശകം, ദർശനമാല, ആത്മോപദേശശതകം തുടങ്ങിയ കൃതികളിൽക്കൂടി നൽകുന്ന ഉപദേശം. അന്യന്‍റെ ഏതു വിധ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ഹനിക്കുന്ന പ്രവർത്തികൾ ഈ ഏകത്ത്വത്തിനെതിരാണു് എന്നും ഗുരുദേവൻ ആത്മോപദേശശതകത്തിൽ പറയുന്നു.

സദാമാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശരീരത്തിനും ‘അപ്പുറത്തുള്ള ആത്മാവിനെക്കാൾ’ പ്രീയമായി മറ്റൊന്നും നമുക്കില്ല. സ്വന്തം ആത്മാവിനോടുള്ള ഈ സ്നേഹം സദാ തുടരാൻ നാമെല്ലാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആത്മാവു നിത്യമായതും ആണു്. ആ നിത്യമായ ആത്മാവുതന്നെയാണു് എല്ലവരിലും എല്ലാത്തിലും ഉള്ളതും. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ നാം നമ്മേ സ്നേഹിക്കും പോലെ എല്ലാവരേയും സ്നേഹിക്കേണ്ടതല്ലേ? അതെ അതാണു വേണ്ടതു്. എല്ലാവരും അന്യൂന്യം സ്നേഹിക്കുക, സഹകരിക്കുക, ഐക്കത്തോടെ പുരോഗതിയിലേക്കു നീങ്ങുക.

ആത്മോപദേശശതകം; നാളിതുവരെ എനിക്കുമനസ്സിലായതു്

ഒന്നാം മന്ത്രം.
വ്യാസഭഗവനെയോ ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാനെയോ ശരിക്കും അറിയണമെങ്കിൽ മഹാഭാരതം പഠിക്കണം. അതുപോലെ തന്നെ ശ്രീ നാരായണഗുരുദേവനെ അറിയുവാൻ ഗുരുദേവകൃതികൾ പഠിക്കണം. ഗുരുദേവപഠനത്തിനേറ്റവും ഉതകുന്ന കൃതികൾ ദൈവദശകവും ആത്മോപദേശശതകവും ആണെന്നും കരുതുന്നു.

പല പ്രഗല്ഭരും ആത്മോപദേശശതകത്തുനു വ്യാഖ്യാനം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അവയിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കിയകാര്യങ്ങളും, മനനത്തിലൂടെ സ്വയം മനസ്സിലക്കിയകാര്യങ്ങളും; എന്നാൽ കഴിയും വിധം വായനക്കാർക്കു വേണ്ടി പങ്കുവയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമമാണു് ഈ ലേഖനപരമ്പര.

എന്നെപ്പോലെ മറ്റുള്ളവർക്കും ഇതൊരു നല്ല പഠനവും ഒരു നല്ല ആത്മീയാനുഭൂതിയും ആകുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു. അങ്ങനെയാകട്ടെ എന്ന ആശംസകളോടുകൂടി ആത്മോപദേശശതകത്തിലെ ഒന്നാം മന്ത്രത്തിലേക്കു കടക്കട്ടെ.

അറിവിലുമേറിയറിഞ്ഞിടുന്നവൻ ത-
ന്നുരുവിലുമൊത്തു പുറത്തുമുജ്ജ്വലിക്കും
കരുവിനു കണ്ണുകളൻചുമുള്ളടക്കി-
ത്തെരുതെരെ വീണു വണങ്ങിയോതിടേണം.

മനസ്സ്, ശരീരം, ബുദ്ധി ഇവയെല്ലാം പരബ്രഹ്മം തന്നെ. എന്നാൽ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ വളരെ പ്രയാസമുള്ള സംഗതിയാണു്. ആ ആത്മീയ സത്യത്തിൽ – അഥവാ ആ ആദ്ധ്യാത്മതലത്തിൽ എത്താനുള്ള ഒരു ഉപാധിയാണു് ആത്മോപദേശശതകം. ഈ പഠനത്തിനു് മനസ്സും ശരീരവും ബുദ്ധിയും ആവശ്യവും ആണു്. ഇവയോടൊപ്പം ഇന്ദ്രീയങ്ങളും ആവശ്യം തന്നെ. ഇന്ദ്രീയങ്ങളുടെ മായാവലയത്തിൽപ്പെട്ട അവസ്ഥാവിശേഷത്തിൽ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനു് മനസ്സ്, ശരീരം, ബുദ്ധി ഇവയെല്ലാം ഉപയോഗിച്ചു മാത്രമേ ആ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രപിക്കാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.

അറിവു പലവിധം ഉണ്ടു്. വ്യവസ്ഥകൾക്കും ഉപാധികൾക്കും വിധേയമായി ഉണ്ടാകുന്ന അറിവിനും അപ്പുറമുള്ളതും എന്നാൽ എല്ലാ അറിവിലും അന്തർനിഹിതവും അന്തർലീനവും ആയിട്ടുള്ള ശുദ്ധചൈതന്യത്തെയാണു ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ ‘അറിവിലും ഏറി അറിഞ്ഞിടുന്നവൻ’ എന്നതു കൊണ്ടു് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു്. ആ ചൈതന്ന്യം നമ്മുടെ ഉള്ളിലും പുറത്തും, ഒരുപോലെ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടും ഇരിക്കയാണെന്നതും ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നൂ എന്നും, കർമ്മഫലങ്ങളെ അനുഭവിക്കുന്നൂ എന്നും കാണപ്പെടുന്നെങ്കിലും അവയാലൊന്നിനാലും ബാധിക്കാത്ത, ആ പരമാത്മാവിനെ സാക്ഷാത്കരിക്കുക എന്ന നമ്മുടെ അന്തിമലക്ഷ്യം സാധിതമാക്കുവാൻ അഞ്ചു ഇന്ദ്രീയങ്ങളേയും ഉള്ളിലേക്കു തിരിച്ചു് ധ്യാനനിരതരായി ശരണഭാവത്തോടുകൂടി ഉപദേശങ്ങളെ അനുസ്മരിക്കണം, അനുസരിക്കണം. ഗീതയിലെന്നപോലെ ഇവിടെയും ജ്ഞാനവും കർമ്മവും ഭക്തിയും ഒന്നായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തണം എന്ന സൂചന ഗുരുദേവൻ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ തരികയാണു ചെയ്തിരിക്കുന്നതും.

‘ഇന്ദ്രീയങ്ങളെ അടക്കി, എല്ലാത്തിനോടും എല്ലായിടത്തും സമഭാവനയോടുകൂടി സകല ജീവികളുടെയും ഹിതത്തിൽ താല്പര്യം ഉള്ളവരായി അരാണോ; സർവ്വവ്യാപിയും അചിന്ത്യവും അചലവും അവ്യക്തവും, ശ്വാശ്വതവും, നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കതീതവും അക്ഷരവും ആയ പരബ്രഹ്മത്തെ ഉപാസിക്കുന്നതു്; അവർ ആ പരബ്രഹ്മത്തെത്തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നൂ’ എന്ന ഗീതാവാക്യങ്ങളും ഗുരുദേവൻ എവിടെ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഗീതയിലേയും ഉപനിഷത്തുകളിലേയും മറ്റും ചില മന്ത്രങ്ങളുമായും എതിനു സാദൃശ്യം തോന്നാം. “യാതൊന്നു ചെയ്യുന്നുവോ, യാതൊന്നു ഭുജിക്കുന്നുവോ, യാതൊന്നു ഹോമിക്കുന്നുവോ, യാതൊന്നു കൊടുക്കുന്നുവോ, യാതൊരു സാധന ചെയ്യുന്നുവോ അതൊക്കെയും ആ പരമാത്മാവിനർപ്പണമായി ചെയ്യുക; ‘ജ്ഞാനികൾ ബുദ്ധിയോഗത്തെ ആശ്രയിച്ചു് കർമ്മഫലം ഉപേക്ഷിച്ചു് ജന്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തരായി ദുഃഖരഹിതമായ പരമാത്മപദം പ്രാപിക്കുന്നു; തുടങ്ങിയ ഗീതാ വാക്യങ്ങൾ നോക്കുക. ‘ഇന്ദ്രീയങ്ങളേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടങ്ങളാകുന്നു വിഷയങ്ങൾ, ആ വിഷയങ്ങളേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടങ്ങളാകുന്നു മനസ്സ്. മനസ്സിനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടമാകുന്നു ബുദ്ധി. ബുദ്ധിയേക്കാൾ ശ്രേഷ്ടമാകുന്നു മഹാനായ ആത്മാവു്’ എന്നു് കഠോപനിഷത്തിൽ പറയുന്നു. ആ ആത്മാവാണു ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ ഈ ആദ്യ മന്ത്രത്തിൽ തന്നെ നമുക്കു പരിചയപ്പെടുത്തിത്തരുന്ന “അറിവിലുമേറിയറിഞ്ഞിടുന്നവൻ തന്നുരുവിലുമൊത്തു പുറത്തുമുജ്ജ്വലിക്കു”ന്ന, ആ “കരു” അഥവാ അറിവു്.

എന്നാൽ നിരുപാധികവും പരമാർദ്ധവുമായ പരബ്രഹ്മത്തിനുപകരം വിശേഷരൂപങ്ങളെ പൂജിക്കുക എന്നതു് ഒരു തരം, തരം താഴ്ത്തൽ ആണെന്നതും നാം ഓർക്കേണ്ടതാണു്. ഇവിടെയാണു മതവും ആത്മീയതയും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കാണാൻ സാധിക്കുക. നമ്മുടെ ആത്മീയ സപര്യയിൽ പ്രതിഷ്ടകൾക്കും അനുഷ്ടാനങ്ങൾക്കും ഒരുസ്ഥനമുണ്ടുതാനും. എന്നാൽ ക്രമേണ ഉപാസനയിലൂടെയും ധ്യാനത്തിലൂടെയും നിഷ്ക്കാമകർമ്മത്തിലൂടെയും, ശബ്ദരഹിതവും എന്നാൽ വാചലവുമായ ഭാഷയിലൂടെയും അവയ്ക്കെല്ലാം അപ്പുറമെത്തി അതിലൂടെ ജ്ഞാനം കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കും, സാധിക്കണം. എന്നിട്ടു്, ആ ജ്ഞാനത്താൽ ഉത്തേജിതരായി ധർമ്മാധിഷ്ടിതമായി കർമ്മനിരതനാകണം. അതിനുള്ള ആദ്യ ചുവടാണു് ഈ ആദ്യ മന്ത്രത്തിലൂടെ ഗുരുദേവൻ നമുക്കുപദേശിച്ചു തരുന്നതു്.

മോക്ഷമാണു മനുഷ്യജീവിതലക്ഷ്യം. മോക്ഷം മുക്തിയാണു്. മുക്തിയാണു സ്വാതന്ത്ര്യം. സ്വാതന്ത്ര്യം, സ്വതന്ത്രമായ അവസ്ഥയാണു്, അതായതു് സ്വസ്തമായ ഒരവസ്ഥ. ഈ സ്വസ്തത വേണമെങ്കിൽ നാം നമ്മിൽതന്നെ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയും വേണം, അഥവാ നാം നമ്മെ അറിഞ്ഞിരിക്കണം. നാം നമ്മേ അറിയുകയെന്നാൽ ആത്മജ്ഞാനം നേടുക എന്നർദ്ധം.

ആത്മജ്ഞാനം വെറും പാണ്ഡിത്യം കൊണ്ടോ, വെറും ഭക്തി കൊണ്ടോ, വെറും കർമ്മം കൊണ്ടോ മാത്രം നേടുവാനും സാദ്ധ്യമല്ല. എന്നാൽ ഒന്നിൽ ശരിക്കും മനസ്സിനെ ഒറപ്പിച്ചാൽ അതു മറ്റുള്ളവയിലേക്കു നയിക്കും. അർപ്പണമനോഭാവത്തോടുകൂടിയ ഭക്തിയിൽക്കൂടി അന്തർമുഖനായി, ദൃശ്യമെന്നോ ദൃക്കെന്നോ ഉള്ള വ്യത്യാസം കൂടാതെ, എന്നാൽ ഒരേ സമയം ആ ദൃക്കായും ദൃശ്യമായും തന്നുരുവിലും പുറത്തും ഉജ്ജ്വലിക്കുന്ന ആ “കരു” വിനെ അർപ്പണ മനോഭാവത്തോടുകൂടി തെരുതെരെ വീണുവണങ്ങുക. എന്നിട്ടു് സാധന തുടങ്ങുക. അതോടൊപ്പം തന്നെ, അതേ അർപ്പണ മനോഭാവത്തോടുകൂടിത്തന്നെ ഫലാസക്തിരഹിതമായി നമ്മുടെ കർമ്മം ചെയ്യുക. അപ്പോൾ “അറിവിലുമേറിയറിഞ്ഞിടുന്നവൻ തന്നുരുവിലുമൊത്തു പുറത്തുമുജ്ജ്വലിക്കുന്ന” ആ “കരു” തെളിഞ്ഞു കാണാറാകും. എല്ലാം ആ പരമാത്മാവിലേക്കുള്ള അർപ്പണങ്ങളായി കരുതി കർമ്മനിരതരാകുക. അർപ്പണമനോഭാവത്തോടുകൂടിയ – ഫലാസക്തിരഹിതമായ കർമ്മത്തിനുപരി ഒരു ഭക്തിയും ഇല്ല എന്നും ഓർമ്മിക്കുക ആവശ്യമാണു്.

‘ഭക്തിയിൽ ക്കൂടി, ആ നിഷ്ക്കാമകർമ്മങ്ങളിലൂടെ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും ഉള്ളിൽ (എല്ലാറ്റിന്‍റെയും ഉള്ളിൽ) വിളങ്ങുന്നതും എല്ലാറ്റിന്‍റെയും ആദിയും, മദ്ധ്യവും അന്തവും’ ആയതും; ‘അക്ഷരവും അക്ഷയവും, വിശ്വതോന്മുഖവും, കർമ്മഫലവിധാതാവും’ ആയ പരബ്രഹമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പൂർണ്ണമായ ജ്ഞാനം ലഭിക്കും. ആ ജ്ഞാനത്തെ ശരണം പ്രാപിക്കൂ, അതു മുക്തിയിലേക്കും നയിക്കും. “വേദത്തിന്റെ അദ്ധ്യായന-അദ്ധ്യാപനങ്ങൾ കൊണ്ടോ ബുദ്ധിശക്തി കൊണ്ടോ വേദാന്തശ്രവണം കൊണ്ടോ (മാത്രം) ആത്മാവിനെ (ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ പറയുന്ന “കരു”വിനെ) പ്രാപിക്കുവാൻ സാദ്ധ്യമല്ല. ആത്മജ്ഞാനത്തിന്നായി വ്യാകുലതയുണ്ടാകുകയും അതിന്നായി സാധനകളനുഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരുവന്നു മാത്രമേ ആത്മാവിനെ അറിയാൻ സാധിക്കുകയുള്ളു. അങ്ങനെയുള്ള സാധകന്നു് ആത്മാവു് സ്വന്തം മാഹാത്മ്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നു”. ഇതാണു് കഠോപനിഷത്തു് ഇതേപ്പറ്റി പറയുന്നതു്. ഈ സാധനകളാണു് “അർപ്പണമനോഭാവത്തോടുകൂടിയ – ഫലാസക്തിരഹിതമായ കർമ്മങ്ങൾ.”

ആത്മോപദേശശതകം ഒരു അദ്വൈതവേദാന്തകൃതിയാണു്. ഒരേ സമയം അറിഞ്ഞിടുന്നവന്‍റെ “ഉള്ളിലും പുറത്തും ഉജ്ജ്വലിക്കും” എന്ന പ്രയോഗത്താൽ ഗുരുദേവൻ ഇവിടെ നമ്മിൽ ദ്വൈതം ഉണ്ടെന്നും; രണ്ടിടത്തും ഉജ്ജ്വലിക്കുന്നതു് ഒന്നുതന്നെ എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലിലൂടെ നമ്മെ ആ ദ്വൈതത്തിൽ നിന്നും അദ്വൈതത്തിലേക്കും നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ബോധവും പുറമേയിരിക്കുന്ന അറിവും (അഥവ പുറമേ എന്നു നാം കരുതുന്ന) ഒന്നുചേരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ബോധത്തിന്‍റെ സൂക്ഷ്മരൂപത്തെയാണു ഗുരുദേവൻ ഈ “കരു” എന്ന പേരുകൊണ്ടു കാട്ടിത്തരുന്നത്. ഇതിനെ ഒരു ഭൗതികമായസ്ഥിതിയായി സങ്കൽപ്പിക്കാതെയിരിക്കുക. മറ്റൊരുവിധം പറഞ്ഞാൽ, ആത്മീയവും ഭൗതീകവും ആയ അവസ്ഥകളെ ഏകോപിപ്പിച്ചു് അറിവിന്‍റെ ഏകപ്രവാഹമാക്കുക. അപ്പോൾ ദ്വൈതത്തിന്‍റെ എല്ലാ സ്വഭാവങ്ങളും മാഞ്ഞുപോകും. എന്നാൽ കഠോപനിഷത്തു പറയുമ്പോലെ ഇത്; ഈ ആത്മതത്ത്വത്തെ അറിയുക എന്നതു്, മൂർച്ചയുള്ള ഒരു കത്തിയുടെ വായ്ത്തലയിൽക്കൂടി നടക്കും പോലെ വിഷമം ഉള്ള ജോലിയാണെന്നും ഓർക്കുക. അതിനു് വിശിഷ്ടനായ ഒരു ഗുരുവിന്റെ സഹായം ആവശ്യമാണു്. ഗുരുദേവൻ ആ ഗുരുവാണു്, ആത്മോപദേശശതകവും അതുപോലെയുള്ള മറ്റു ഗുരുദേവ കൃതികളും ഗുരുവാണികളാണു്. ചിലപ്പോൾ ഗുരുദേവനെ മനസ്സിലാക്കാൻ മറ്റൊരു ഗുരുവിനെക്കൂടി തേടേണ്ടതായും വരാം.

പൗരസ്ത്യദർശനങ്ങളെ പാശ്ചാത്യരായ ചില പണ്ഡിതന്മാർ നമ്മുടെ അത്മീയതയെ ഒരു “പാലായനവാദം” എന്നു പറയാറുണ്ട്. ഇതു് ഇന്ദ്രീയഗോചരമായ വാസ്തവികതകളെ ഉൾക്കെണ്ടുകൊണ്ട്, അതിൽക്കൂടി പൗരസ്ത്യ ദർശനങ്ങളെ വിലയിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടകുന്ന ഒരു പാകപ്പിഴയാണിതു്. ഇതു തന്നെ, പല പൗരസ്ത്യരായ പണ്ഡിതന്മാരും ചെയ്യാറുണ്ടു്. പൗരസ്ത്യദർശനങ്ങളെ ധ്യാനപരമായ ചിന്തയും ദാർശനികമായ തത്ത്വാവലോകനവും ഉപരിതനമായ (ഉയർന്ന സ്വഭാവമുള്ള) മൂല്ല്യങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ളവയാണു്. ഇന്ദ്രീയഗോചരമായ ലൗകികതയെ അളവുകോലാക്കി പൗരസ്ത്യദർശനങ്ങളെ പ്രത്യേകിച്ചും ഭാരതത്തിന്‍റെ ആത്മീയതയെ അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഇതു സംഭവിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. പാശ്ചാത്ത്യരിലൂടെ നമ്മുടെ ആത്മീയത പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും ഇതു തന്നെ സംഭവിക്കാം.

ആത്മീയതയെ സ്വീകരിക്കാൻ, അതിനെ ആധാരമാക്കി മുന്നോട്ടു പോകുകയാണു വേണ്ടതു്. അതാണു ഗുരുജനങ്ങൾ അർപ്പണ മനോഭാവത്തോടുകൂടി ഫലാസക്തിരഹിതമായി നമ്മുടെ കർമ്മം ചെയ്യുവാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു്. ആയതിനാൽ ആ “കരു”വിനെ നമ്മുടെ കണ്ണുകളഞ്ചും ഉള്ളടക്കിക്കൊണ്ട് തെരു തെരെ വീണുവണങ്ങി ഓതുകയാണു് ഇപ്പോഴത്തെ കർമ്മം. നമുക്കു അതു തുടങ്ങാം.

വായനക്കാർ അഭിപ്രായം അറിയിച്ചാൽ ഉപകാരപ്രദമായിരിക്കും.

===============
ഇവിടെ എഴുതിയിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഈ കൃതി പഠിക്കുമ്പോൾ എന്നിലുയർന്ന ചിന്തകളും ആവയെ അപഗ്രധിക്കുവാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ താഴെക്കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ഉറവിടങ്ങളിൽനിന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ച അറിവും ചേർന്നതാണു്. ഇതു് എനിക്കു കിട്ടിയ ഉറവിടങ്ങൾ താഴെക്കൊടുക്കുന്നു.

അവ; നടരാജഗുരു, ചിന്മയാനന്ദസ്വാമികൾ, മധുസൂദന സരസ്വതി എന്നിവരുടെ ഗീതാവ്യാഖ്യാനങ്ങൾ, വിവേകാനന്ദസ്വാമികളുടെ സമ്പൂർണ്ണ കൃതികൾ, ശ്രീ നാരായണ ഗുരുദേവന്‍റെ അനേകം കൃതികൾക്കു് നടരാജഗുരു, ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി, പ്രെഫ. ബാലകൃഷ്ണൻ നായർ, ശ്രീ എം. ദാമോദരൻ എന്നിവർ എഴുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ, നിഘിലാനന്ദസ്വാമി, ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി, ചിന്മയാനന്ദസ്വാമികൾ, മൃഡാനന്ദസ്വാമികൾ, വിദ്യാനന്ദസ്വാമികൾ എന്നീ മഹാത്മാക്കൾ, ആദി ശങ്കരാചാര്യരുടെ കൃതികൾക്കും ഉപനിഷത്തുക്കൾക്കും എഴുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ, പ്രെഫ. തുറവൂർ വിശ്വംഭരന്‍റെ മഹാഭാരത പര്യടനം, പ്രെഫ. ദേവീ ചന്ദിന്‍റെ കൃതികൾ, പ്രെഫ. എം. കെ. സാനുവിന്‍റെ കൃതികൾ, തിരുക്കുറൽ, തിരുമന്ത്രം ഇവയും; കൂടാതെ, ഇതിൽ പലരുടെയും പ്രഭാഷണങ്ങളും.

© ഉദയഭാനു പണിക്കർ; ഇതു ഭാഗികമായോ പൂർണ്ണമായോ ഉപയോഗിക്കേണ്ടവർ ലേഖകനുമായി ബംന്ധപ്പെടുക.)

Wisdom and Vision of Gurudevan on Spiritual Evasion and Invasion.

Written by and © Udayabhanu Panickar

Often people assume that the dictum of Shree NArAyaNa Gurudevan “One in Kind, One in Faith, and One in God is Human” (oru jaathi oru matham oru daivam manushyanu – ഒരു ജാതി ഒരു മതം ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്) is a free license for accepting a religion. This is far from the truth. A comprehensive study of Gurudevan’s words and deeds can clearly show this. 

On many occasions Gurudevan has been misquoted and thus misunderstood on the subject of Spiritual Evasion and Invasion, which often some people refer to as “Religious Conversion”. Knowingly or unknowingly a lot of people made statements on this without doing a comprehensive study of all the words and deeds of Gurudevan on this subject. To fully understand Gurudevan’s messages and teachings, we must always explore the circumstances under which HE made each remark and each action HE took. Only then we can explicitly understand the essence of HIS articulate and well-calculated statements of limited words and gracious and gallant actions on this, or any other subject.

Gurudevan never imposed his Wisdom and Vision upon any one. However, HIS commanding appearance, honorable & conclusive words and HIS challenging and very effective actions were good enough for anyone to accept his authority and guidance without skepticism. According to the people who interacted with HIM, His eyes, words, actions and postures were highly impressive, thus effectual. No one could ever act against his wishes and words. No one could ever oppose to his actions because they were so perfect and timely. The genuineness, truth and sincerity of his words and deeds always overcame any doubt any one may have had about HIM and HIS divinity, intentions divine insights and knowledge.

On different occasions Gurudevan made clear remarks on accepting a religion or changing the course of Spiritual progression. At certain occasions he accepted people into the community and also brought back people who accepted a religion, thus preventing Spiritual Evasion and Spiritual Invasion at the same time. He also prevented people from doing it just for convenience, and material benefits. We can see examples of these actions based on HIS Wisdom, Vision, convictions and Spiritual conclusions in HIS life history.

HE never believed that the accepting a religion is in any way a threat to the society; provided if that acceptance is based on real understanding. HE very strongly emphasized that any such change must be executed purely on the basis of a person’s ‘belief born out of understanding’. No change should be made for any kind of materialistic benefits, temporary or long-term; convenience or as an escape route from discrimination, prejudice and persecution or anything else. Gurudevan only professed and advocated acceptance of a religion or Spiritual course based on these philosophies and fact based assumption. Here are few examples.


During HIS time, a family of Kannoor accepted Christianity for certain benefits; but not out of beliefs, and certainly not with understanding. However after some time, when they realized their mistake; this family desired to come back. But their previous community opposed the return. Gurudevan, when heard about this; intervened and asked the families and the community leaders concerned, to take them back into the community. Gurudevan’s arguments were so convincing that this was done happily by the community.

In Neyyattinkara, there were some families who accepted Christianity due to the discrimination and persecution existed at that time in the name of caste. But after witnessing the progress made due to the work of Gurudevan and his disciples, these families wanted to come back. But the community was not ready to accept them back. When approached, Gurudevan very happily took them back.

In the village of Vazhappalli, near Changanasherry; there lived a limited number of families of a community known as ‘PichanAttu KuruppanmAR’. They were small in number. This community was in a very difficult situation during Gurudevan’s time. In some respect they were considered lower in the social spectrum. But at the same time they were allowed entry in to the temples and allowed to walk the roads, where a lot of other communities were not. However the communities at the higher spectrum did not socially accept them. This coupled with the limited number of members in their own community, they had difficulty in functioning socially and they faced isolation. This isolation almost forced their leader, Mr Krishnan VaidyaR to make a decision for accepting Christianity for the whole community. This was a “Conversion of convenience”.

Sarasakavi Mooloor Padmanabha Panicker, a disciple of Gurudevan, who was very active in the welfare of the community and who used Gurudevan’s messages to unite and make progress for the entire population, (not just one community or just the so-called AvaRNaR, but for all the people); by dissemination of Gurudevan’s wisdom, informed HIM of this and requested that the ‘PichanAttu KuruppanmAR’ be accepted into the community so that this deceptive  Spiritual Invasion and the Evasion (or the “conversion of convenience”) could be avoided. Gurudevan happily accepted the proposal of Mooloor, and congratulated Mooloor for taking such a bold and courageous step. Gurudevan personally accepted them into the community. This was done at a public meeting in the presence of a large crowed which included leaders of various communities and religious groups.

Gandhiji during his visit to Shivagiri, (to meet Gurudevan) asked a specific question to HIM on this subject. The question was ‘Is conversion (accepting a religion) necessary for mOkSham?” Gurudevan’s reply was specific and to the point. HE replied that it is not at all needed for mOksham. He also asked Gurudevan if our Spiritual practices are adequate for this purpose. To this, HIS reply was also perfectly clear. HE stated that they are “perfectly adequate”.

Gurudevan on one occasion in a message to SNDP Yogam said that, ‘Renaissance should not be an effort of accepting a religion or converting from one religion to another. Our organization should be one that will unite all humans. Religion should permit freedom of belief. Religion should be acceptable to the intellectual mind and it should lead common people to do pure, good and noble deeds (Sanathana Dharma) in life. “One in Kind, One in Faith, One in God is Human” is such an opinion. We feel that all the people who believe in this Eternal Truth should join together under this organization. The idea of such an organization shall be a noble one. People who think that accepting a religion is the only way of eradicating discrimination and persecution can consider this as a religious conversion and (at the same time) a declaration of independence from the discrimination, without discarding our Spirituality.’

According to Gurudevan, religions have the same goal. That is to guide people to the “Eternal Truth” or prepare them to understand the ‘Absolute Truth’. Once that is done people will find the “Truth” themselves. The teachings of the Masters are only to help them in their quest for the “Truth”. In HIS opinion, all spiritual paths are the tools for the understanding of that “Truth”. None of them can claim to be the only source or the only way. Common man must follow the path of their own choice after learning and scrutinizing them.

Gurudevan’s messages indicated that the teachings and Spiritual guidelines given by the Spiritual Masters were according to the need of the place and circumstances existed at that particular period of time. As changes occur in time and place some of those principles may need modifications. May be the interpretations of those teachings needs to be reevaluated and restated. That responsibility is of the intellectuals and Spiritual Masters. They should also eradicate the anti-social and discriminatory elements, which lurked into them.

In Gurudevan’s opinion any Spiritual Practice has two aspects, internal and external. If accepting a change is for the external aspect, which is not a Spiritual change at all, that is only a social change. As regards to the internal or the Spiritual values concerned, it is always changing as the individual’s ability to think and contemplate advances. (Remember, in relegions this change cannot happen as they are supposed to follow a set of rules and regulations; and if this happens, it shall be against the norms of that religion.) That change cannot be made with any external force. It has to come from within the people themselves, and that can only happen as the depth of Spiritual knowledge increases. So, accepting a religion for material benefits; or for any other reason without the proper understanding of IT, is just an intellectual slavery, not Spiritual practice. Remember religion is a social setup and our Spiritual practices are not. Gurudevan categorically stated that anyone who does not believe in a particular path must not stay with it, which clearly indicates and emphasizes that accepting a religion or Spiritual Practice must come with understanding of what they are getting into and what they are getting out of.

According to Gurudevan, almost every religion is a collection of codes or teachings of one personality, even though it may contain bits of teachings from others. But our Spirituality which is often refered as “Hindu Religion” is actually a collection of religions, thus, the codified collective teachings of a group of Spiritual Masters.

Let us take an example from the nature and try to understand this point. Look at the ocean and the rivers. Once the rivers merge in to the ocean, can any one point out the water of any particular river? No, it is impossible. Now let us go further and take water from different parts of the ocean and taste it. All tastes the same. It is very similar in the case of different religions and our Spirituality. The relegions are same in essence, but superficially different. That is the difference between our braHMavidya and religions. Religions are one directional and flowes just in one direction, like the Rever. But BraHMavidya, which is the Spiritual Practice of our good old bhAratham, is constantly expands with more and more Spiritual thoughts. That is why it is braHMavidya. Remember all the rivers have their origin from the ocean to start with.

According to Gurudevan the essence of all the Spiritual teachings, which emphasis on the betterment of the society as a whole when put together could be called as the “One Religion” HE professed for.

The eternal values such as love, brotherhood, charity, dedication, truth, undiscriminating, freedom are all equally important. One is not better than the other or inferior to another. Relegions may have some of it. But braHMavidya has it all. According to the time and place, certain values get more importance. It does not mean that others are to be neglected or an ideology based on that is inferior. But they are not fully equipped whereas braHMavidya is.

What is the need of the society now, at this time? That is what the intellectual and the spiritual community should deliver to the common people. The world is in a very dangerous stage now. There are conflicts all over the globe, almost every one of them based on religion. What should be the remedy for this? We, the whole world must try to understand others opinion, on each and every matter with an open mind, mutual respect and mutual understanding. We should try to study each other’s ideology, culture, and administrative systems of all kinds, starting with their own first. This should be done not in a confrontational or aggressive or discriminatory way; or to high jack it and claim ownership later; as it is done now. It should be in a very friendly atmosphere (without deception) and it should be a cooperative effort. The objective should be to understand the others and to make others understand your side of the spectrum with respect for all. Only then the whole picture can be understood and problems solved.

The problem is universal. Understanding the entire picture only can give you a vision of remedy. And for sure the remedy will materialize if all can understand their own and each other’s beliefs, customs, needs, programs and problems and restrain from creating problems by forcing own agenda on others. Then people will understand that the requirement of the time is not religious, ideological or Spiritual change, but understanding and respecting each other. The need of the time is, “understanding”. That could be achieved by the learning of Gurudevan’s teachings, which are, completely imbedded in braHMavidya the spirituality of our good old bhAratham. 

Once Gurudevan said that the conflicts are not due to religion or the chosen Spiritual paths; but it is due to the intoxication of the mind with the blind belief, which leads to ‘not understanding’ or misunderstanding, the other side. This is what should be removed. For that the society, now more than ever, the world needs Narayana Gurudevan’s spiritual guidance. Learning HIS Spiritual works is the solution.

Our spiritual heritage is not a cult or a creed. It is not a dogma, or a one-way single path to heaven. It is a multiple lane Super highway for moksham, which is the merger of jeevAtman with paramAtman. It is not even just a religion as such; nor is it just a way of life. It is the complete and comprehensive collection of divine knowledge of the Absolute Truth, which, when learned and practiced; can lead people to the experience of the Absolute and the Ultimate Bliss. It is a continuously evolving and absorbing science; “The Science of the Absolute”, a flexible body of Divine knowledge centered on the quest of the jeevAtman (for the English speaking world, we may refer this as soul) for its’ birthright, ‘the divine realization’. In addition, it makes provisions for all jeevAtman in this quest. Yet, it remains immeasurable as it safeguards the very purpose of all life everywhere and in all things. We may call It Sanathana DhaRMam, but never categorize it just as a religion, or just as a way of life. It is much Greater and Spiritual than both. The wise called it “The Science of Spirituality”, The Science of the Absolute”, “The Science of the Self” or “The Science of the Soul”; It is braHMavidya.

This can very easily be understood if we learn HIS Spiritual works and understand the wisdom contained in it.

 

(Note: This article was originally written in 1996. It has been reworded now with some modification.)

“YogaH”, Do anybody Owen It, If So, Who Owns IT?

Written by and © Udayabhanu Panickar.

An ensuing discussion is in progress what people erroneously come to identify as ‘yoga’. The discussion includes articles in the prestigious News Papers like the Washington Post and New York Times. The western countries as whole and eastern countries, in part, refer to it as ‘yoga’, which is not the “YogaH” in reality. Some has even categorized them into their own versions of “yoga”. “YogaH” is a goal to be achieved and ‘yoga’ is only a small fraction of one of the paths too that goal.

I am a naturalized American. I lived more than half of my life in America, that too most of it in the melting pot, i.e., New York, NY. Therefore, you can say I am more American than a bhAratEyan. However, I try very much to live by the Spiritual standards my ancestors devised for the betterment of the whole universe. In there, in ‘braHMavidya’ the ‘Spiritual standards my ancestors devised’ there should not be the commercialization of anything connected to it. As some of you correctly believe, Spirituality should never be commercialized. Once that is done, it is no more spiritual. According to our standards, it becomes religious. Whatever any one says, it is a fact that “YogaH” is a product of braHMavidya, which is the Spirituality of the ancient people of bhAratvaRsha, now some refer to as ‘India’.

When someone say, “yoga became merchandized”, they are correct. However, I cannot accept the statement that “YogaH” became merchandized” only recently. It was merchandised long back. In my opinion, it was commercialized (merchandised) the very first time it was introduced to the west. Because anything connected to the Spirituality of bhAratham cannot be sold for a price. When anyone charges a price or a fee, it becomes commercialized. It may not have been commercialized fully as it is now. This is applicable to anyone who does it, irrespective of the title they go by or the wealth they amassed with it. The case is not much different in eastern countries either. According to our ancestry, we are supposed to do these things without expecting a rewarded or by charging a fee.

Now most of what goes around as ‘yoga’ is only one part of “Pathanjali Maharishi’s Ashtanga Yoga Sutra” from which the ‘yoga’ practiced in the western world is taken from. So even if we accept and refer to “Pathanjali MahaRshi’s Ashtanga Yoga Sutra”, as yoga; we cannot accept what majority of the ‘yoga experts’ selling in the west as ‘yoga’, as ‘YogaH’. “YogaH” means, the merger of jeevAtman with the paramAtman. This cannot be taught by anyone to anyone else. As stated above, what everyone refers to now as ‘yoga’ is only “YogaH Sutra”, the ways and means to attain that “merger of jeevAtman with the paramAtman”. In addition, “Pathanjali MahaRshi’s Ashtanga yoga” is only one of the ways to attain that “YogaH”, as “Pathanjali MahaRsHi devised and conveyed to us.

There are other ways also to attain that “merger of jeevAtman with the paramAtman”. Bhagavad Geetha gives us lessons on Bhakthi, KaRma and JnAna YogaH.

Often some people say they become “so lonely and sad and angry with yoga!” I think that is due to the reason that people are not getting to true guidance of how to get to that attainment of ‘YogaH’. If people find someone giving you the correct guidance it is very good, because “that merger of jeevAtman with the paramAtman” is the birthright of every jeevAtman (the individual) and every one will ultimately will end up there, if you accept that concept or not. Some may take many lives and it may go on for numerous youga. However, I am sure everyone will reach there.

Water is referred to as something the same as ‘YogaH’, intended for the enjoinment and enlightenment of all. As in the case of “YogaH”, we do not get good water any more. We do not need pure water. What we need is good water. That is disappearing, if not already disappeared from this universe. In addition, it is ironic that we, humans are the cause of it. We misuse a lot of it because we, human beings think we own everything in this universe. We waste a lot of good water and good vegetation to produce little animal flesh, which is in fact the most dangerous thing we use after labeling it as food. Then we contaminate the rest of the water and vegetation also for producing that same dangerous animal flesh.

The ‘yoga’, which is being propagated in the world now with numerous variations, was started more that 2500 years back in that part of the world lot of people refer to as “India” and I refer to as BhAratham. How can people who learned it only few years back, (that few do not even get into three digits), can patent them? Is it not a theft, or at least a plagiarism?

It is erroneous to compare our Spirituality to the Biblical religions.
Our spiritual heritage is not a cult, a creed, a dogma, nor is it a one-way single path to heaven. It is multi lane Super highway for moksham, which is the merger of jeevAtman with paramAtman (for the English speaking world, we may refer this as salvation). It is not even just a religion as such–nor is it just a way of life. It is the complete and comprehensive collection of divine knowledge of the Absolute Truth, which–when learned and practiced–can lead people to the experience of the Absolute and the Ultimate Bliss. It is a continuously evolving and absorbing science – The Science of the Absolute – a flexible body of Divine knowledge centered on the quest of the jeevAtman (for the English speaking world, we may refer this as soul) for Its’ birthright, the divine realization. In addition, it makes provisions for all jeevAtman (souls) in this quest. Yet, it remains immeasurable as it safeguards the very purpose of all life everywhere and in all things. We may call It Sanatana Dharma, but never categories it as just a religion, or just as a way of life. It is much Greater and Spiritual than both. The wise called it “The Science of Spirituality”, The Science of the Absolute”, “The Science of the Self” or “The Science of the Soul”. It is braHMavidya.

Anyone can use it. However, please do not try to own it.

The Old is Bold and Gold

Following the dhaRMam passed on by our ancestors, can strengthens tradition and yields bliss

By and © Udayabhanu Panickar

Mark Twain, the great American writer, once wrote, “India is the cradle of the human race, the mother of history, the grandmother of legend and the great grandmother of tradition. The most valuable and the most instructive materials in the history of mankind are treasured up in India only.”

He was and is correct. The treasure of India has no limits. Even though the west looted the material treasure, we still have the Spiritual treasure, even though they corrupted and diluted it and now highjacking it. That treasure possesses everything man needs to know about Spirituality and the path to the realization of the Absolute. No other culture, country, scriptures or collection of them all can claim to have such a vast reservoir of divine knowledge.

Our spiritual heritage cannot be contained in a single cult or a creed. It is neither a cult nor a dogma, nor is it a one-way single path to moksham (salvation). It is not even a religion as such–nor is it just a way of life. It is the complete and comprehensive collection of divine knowledge of the Absolute Truth, which–when learned and practiced–can lead people to the experience of the Absolute and the Ultimate Bliss. It is a continuously evolving and absorbing science – The Science of the Absolute – a flexible body of Devine knowledge centered on the quest of the jeevAtman (soul) for Its birthright, the divine realization.  In addition, it makes provisions for all (souls) in this quest. Yet, it remains immeasurable as it safeguards the very purpose of all life everywhere and in all things. We may call It Sanatana Dharma, but never a religion. The wise called it the “Science of the Absolute”, the “Science of the Self” or the “Science of the Soul”. It is braHMavidya.

Human suffering began when the practice of dhaRMam started to decline. If we do not personally enjoy peace, prosperity and happiness, which is a heritage made available to us by our ancestors, it is due to our neglect of dhaRMam as revealed in tradition. Some abandon this tradition to seek an “Ultimate Truth” through the hasty application of self-made methods erroneously assumed to provide quick and easy access to the goal.

Those with correct knowledge of the Absolute do not deviate from dhaRMam as taught by our ancestors. The rich may lose their luxuries. Servants may become the served or vice versa. Death may occur at any time. Regardless of circumstances or consequences, the wise–those with knowledge of “the Absolute “–will always adhere to the wisdom laid down by the great masters who have passed before us.

British historian Arnold Joseph Toynbee once said: “At this supremely dangerous moment in human history, the only way to salvation is the ancient Indian way. Here we have the attitude and spirit that can make it possible for the human race to grow together into a single family.”

This sentiment has never been as true as it is today. Man’s deepest foundation for spiritual progress is his perception of oneness. The existence of this oneness is the truth that assures all of us the eventual attainment of the Realization of The Absolute. The principles of this “Truth” were provided by “The Absolute” millions of years ago by our ancestors in the land of bhAratham, known now as India. From time to time, it was shaken and distorted. Yet it never fell, because it is the “Truth” based upon something invincible. All of the many challenges simply reinforced it.

So, let us dive into that vast ocean of divine knowing provided for us by our ancestors. Let us fill our minds with this knowledge, so that we are inclined to perform dharma and make ourselves ready for that experience of the ultimate bliss. Let us learn from our predecessors what we may not live long enough to learn from ourselves through our own mistakes. May we not waste time seeking something new when that which we need already exists? Let us adopt those established traditions, which have endured the test of time. In addition, finally, let us pass the light of the past to the future for the liberation of innumerable souls yet to come.

Shree Narayana Gurudevan gave us every tool to do it. Let us use them and enjoy the Ultimate Bliss, shivOham, shivOham, shivOham.